• Columns
• Gedichten
• Proza
• Verhalen

• Aanmelden
• Inzenden
• Gouden pen
• Zoeken

• Forum
• Jarigen
• Gebruikers
• Fotoalbum

 

“Schatje, het is kerstmis, ken je die al van de stotteraar die bijbels ging verkopen” was de openingszin van de blonde deerne die zich naast hem neervlijde. Hoe Jan zich ook keerde of draaide, steeds kwam ze terug aanzetten met één of andere, al dan niet, schuine mop.

 

Potverdorie, dacht hij bij zichzelf, waarom moet nu juist deze kroeg hier op de hoek, het geschiktste plaatsje te om op uitkijk te staan. En in zijn vrij rijk gevulde politiecarrière had Jan al wel menig uurtje op uitkijk gestaan, dat mag je wel zeggen. Wij flikken, dacht hij verder, noemen dit op observatie staan, of zitten in dit geval. Liever had hij thuis bij z’n vrienden en familie gezeten, maar de plicht roept en criminelen vieren blijkbaar géén kerstmis .

 

Vanuit zijn kraaiennest had Jan een prachtig zicht op de inkomsthall van het gebouw schuin over de kroeg. Zijn target, de man die hij te voet volgde vanaf het gekende Antwerpse Sint Jansplein, was via enkele tussenstops in de uitgaansbuurt, in dat gebouw binnengegaan.

Via zijn verborgen walkietalkie had hij zijn teamgenoten gewaarschuwd dat de man in dat appartementsgebouw was. De andere ploegen stonden verder weg en zouden op een simpele radiomededeling van hem terug in actie schieten. Hij was de “eyeball” zoals ze dat noemen. De man die als eerste alles ziet en waarop de andere ploegen zich richten.

 

Met een cola-light voor zich, in de bruine kroeg in de buurt het centraal station, viel hij wel op. Jan had zich voorgenomen géén alcohol te drinken, maar zag zich omringd van het kruim van de grootstad. En dat om negen uur ’s morgen.

Aan de toog hingen twee franstaligen met superbierbuiken. Beiden waren zo dronken dat ze nog met moeite konden blijven staan. De ene had zich blijkbaar niet kunnen beheersen en had in zijn broek geplast. Op zich géén probleem maar de geur die daar van af kwam drong tot in het diepste van je neusgaten. Rustig bleven ze de ene na de andere pint naar binnen kappen, zonder oponthoud. Het was alsof ze op de “chantier” de ene paal naast de andere verplaatsten.

 

Naast de twee franstaligen stond een, in een maatpak, geklede man zijn eerste koffie van de dag te drinken. Zo te horen en te zien was hij verliefd op de dienster. Dat zag je aan het constante oogcontact dat beiden onderhielden en de fijne handbewegingen die er gebeurden toen zij hem voorbij liep. Elke keer streelde zijn hand langs of over haar dij of bil. Hij kon het niet laten en zij had er blijkbaar géén probleem mee.

 

In een hoekje, naast de ingang van het toilet zat een oudere man. Nu ja oudere man, dat was moeilijk te schatten. Hij was ogenschijnlijk blijven hangen in de “seventies”. Jan schatte hem zo ongeveer zestig jaar oud. Zijn haar was lang, heel lang tot op de schouders, maar zo grijs als een ochtendlijke mist op de Noordzee. Zijn jeansbroek was afgewassen, maar dan niet door de fabrikant zoals vandaag alle jongeren dragen, maar echt afgewassen. Je zag amper de blauwe kleur er nog doorkomen. Over zijn grijsgrauw T-shirt droeg hij een namaak lederen gilet met franjes. Om het geheel nog completer te maken had hij een versleten lederen cowboyhoed op. De man keek naar iedereen, maar sprak niemand aan. Hij praatte wel, maar dan met en in zichzelf. Soms zag je hem naar boven kijken en met iemand praten die niemand anders zag. Maar hij was gelukkig, dat wel, tenminste zolang zijn pint vol voor zijn neus bleef staan.

 

De kuisvrouw, een vrouwke van zeker tachtig jaar oud, stapte met haar aftrekker, dweil en plastieken emmer, de kleine gelagzaal binnen. Alsof één of andere sergeant een bevel had gegeven, ging elke tooghanger opzij staan en liep het vrouwke rustig de boel opkuisen.

Van sluitingsuren had men in dit cafeetje nog nooit gehoord denk ik. Het was een prachtig zicht. Gedwee als lammeren lieten de cafégangers zich van de ene hoek naar de andere drijven om het vrouwke haar werk te laten doen. Soms bleven uit zattigheid zitten en kregen ze het bevel hun voeten op te tillen zodat ze toch op zijn minst de vuiligheid kon wegvegen.

Ondertussen deed ze gewoon verder met haar opkuis. Eén ding was wel zeker, lekker ruiken deed het de volgende tien minuten wel. Een echte detergentgeur met een lichte achtertoon van dennenappels. Na een halfuurtje had Maria, want zo noemde het vrouwke, haar werk gedaan in de kleine kroeg en ontving ze haar karig loon. Na nog een pint te hebben gedronken, een grote drieëndertiger tussen haakjes, wuifde ze iedereen goedendag en vertrok. Ze was als een stuk meubilair van het café. Ik denk dat als ooit de zaak wordt verkocht, ze mee op de lijst van de inboedel zal staan.

 

Kristie, zoals de blonde vijftigjarige deerne zich noemde, kwam dichter bij hem geschoven op de houten bank aan de venster. “Hey” zei ze “makker, geef eens wat poen voor de muziek” terwijl ze haar rechterhand openhield en eventjes schudde met de kleine rosse muntjes die erin lagen. Jan, of Jakke, zoals de mannen hem noemden, gooide vlug twee stukken van vijftig eurocent in de geopende hand, in de hoop van haar verlost te zijn. Met een “smile” van oor tot oor stoof Kristie recht naar de jukebox. Jakke verwonderde zich dat zulke toestellen nog in de kroegen bestonden, blijkbaar hier wel. Het leek wel een muziekdoos die weggelopen was uit de jaren zestig doch draaiende op moderne cédees. Ze had een pracht van een liedje uitgekozen. “Du” van Peter Mafay, een plakker van jewelste en wat te verwachten viel was uiteindelijk onvermijdelijk. “Schat, gij ziet er een lekker ding uit “ kraaide Kristie en trok de Jakke in het midden van de dansvloer.  Jan die niet goed wist welke houding aan te nemen ging mee maar trachtte van over de schouder van de lange magere deerne, de deur, aan de overkant van de straat, in het oog te houden.

 

In een oogopslag zag hij één van hun dienstwagens zeer traag voorbijrijden. Natuurlijk hadden de jongens hem zien dansen met de blonde. “Verrek nog aan toe, dat draag ik de rest van mijn carrière mee”  dacht hij bij zichzelf, maar omdat Kristie zich zo aan hem vastklampte kon hij niet anders dan verder schuifelen op de natte vloer.

Na de uitdijende tonen van het liedje, waarbij Kristie zich tegen hem had vastgeplakt alsof ze nooit meer weg wilde, ging hij terug aan het tafeltje bij de venster zitten. “Ach” dacht hij bij zichzelf “als ik daarmee de kerstgedachte eer kan aandoen, en de eenzamen onderhouden, heb ik weer mijn menselijke plicht gedaan”.

 

Na zijn vierde koffie kwam zijn target plotseling uit de deur aan de overkant van de straat gestoven en wandelde de straat uit in de richting van de station. Via zijn “oortje” en zijn verborgen microfoon, op de revers van zijn vest, gaf hij dit bericht door. Kristie zat hem beteuterd, met een pruimenmondje, aan te kijken en vroeg hem of hij soms een vijs kwijt was terwijl ze met haar wijsvinger ter hoogte van haar slaap tokkelde. Jakke wist niet goed wat te zeggen en schudde maar van nee. “Toch wel” zei ze, “alleen zotten staan tegen zichzelf te praten en dat is wat gij al heel deze morgen staat te doen. Is het niet? “  “En daarbij” vertelde ze verder, “kent ge die mop al van die twee zotten die bijbels gingen verkopen………”

 

Jan betaalde vlug zijn gelag en verliet de kroeg waar een mengelmoes van het kruim van de grootstad die ochtend verder feestte. Misschien zou het woord “schuim” hier wel beter staan,  dacht hij bij zichzelf.

 

Het schuim van de stad, of van het bier … wie weet.

 

Nu online:
9 gasten / 0 gebruikers