Schrijfzolder

Een verhaal van LukeP

Vorige: Vlakke intimiteiten Volgende: Zomercoupe

Hij die eet !

Er was géén weg naast.

Ik moest en zou het kwijtgeraken.

Het eerste wat ik in mijn linkerhand nam was een langwerpig handdikke vrucht, geelwit van kleur, met generfde benen, zo ongeveer twintig centimeter lang en een vastgegroeide voet.

Nog voor het in zijn plastieken omhulsel terecht was gekomen had zijn slachter, de witgele tot lichtgroen gekleurde toppen, eraf gekapt.

Een kwestie van gemakkelijk en proper te verpakken, had hij gesteld.

In mijn rechterhand hield ik mijn “demi-chef” vast.

Zijn donkere korte, matzwarte hardhouten heft stond in scherp contrast met zijn langwerpig, tot een punt uitlopend en blinkend scherp lemmet.

Na een frisse douche van het zuiverste kraantjeswater en het afschudden van de overtollige glasheldere druppels, hield ik de geelwitte grondvrucht stevig vast op de rechthoekige, verweerde, eikenhouten plank.

Zoals mij vroeger werd uitgelegd door een specialist, plaatste ik de punt van mijn blinkend wapen op de plank en liet de geelwitte geribde benen langzaam onder, het naar boven en beneden kappend werk van de kling, centimeter per centimeter, opschuiven.

Het resultaat was verbijsterend.

Na enkele minuten sappelen, bleven centimeters korte, geelwitte partjes op het kapblok liggen.

Prachtig zou ik zeggen, bijna een kunstwerk, zeker als je dat van op een afstand bekeek.

Met een simpele schuifbeweging, het scherp tegen de plank gedrukt, kieperde het lemmet alles in een wit opvangbakje.

De andere rode, op een boomvrucht gelijkende, oogst werd met één snelle uithaal van hetzelfde vlijmscherpe wapen onthoofd.

De groene steel op de top en de witte zaden aan de binnenzijde, werden nauwgezet verwijderd door het kleine, maar o zo slanke, broertje van de grote puntige doder. Geen zorg hoor, de slachtoffers zijn gevoelloos.

Langwerpige donkerrode reepjes, met omhoog gekrulde uiteinden, werden boven op de geelgroene stukjes gedeponeerd.

Een schitterend kleurenpallet was het resultaat.

En nog was ik niet tevreden.

Wat ontbrak hier nog aan?

Die kleine witte, sponsachtige hoedjes, op een steeltje, dat hadden we nog tekort.

Je weet wel die kleintjes die opgevoed worden op paardenmest. Een idee waar ik niet achtersta. Je moet het maar meemaken, van jongs af aan, dag en nacht, in de mest gecultiveerd worden.

Tot daar nog aan toe, maar dan nooit daglicht zien, daar zou ik niet mee kunnen leven.

Niet wassen was de boodschap, alleen maar borstelen.

Het resultaat verbluffend.

Grote scherpe broer snipperde, in een gestaag tempo de witte hoedjes, waar ik juist daarvoor de voetjes had afgebroken, in flinterdunne ronde en ovalen vlakjes.

Nu was mijn pallet volledig.

De blauwgele dansende puntjes al op de hoogste stand gezet, maakten mijn halfronde metalen vriend zo heet, dat hij er blauw van werd. Een geutje van, speciaal daartoe gefabriceerde mediterrane vloeistof uit pitten van vaalgroene boomvruchten, siste als een slang die zich klaarmaakte voor de aanval.

Op het moment dat er een hete luchtstroom boven hing, waarin de achterliggende beelden vervormden, verdwenen de natuurgetrouw gekleurde stukjes in de, van een stevige houten handvat voorziene, metalen bereider.

De Italiaanse nationale kleuren werden zorgvuldig maar constant met een plathouten spatel omgeroerd en nog eens omgeroerd.

Knapperig van beet en zorgvuldig overstrooid met zuiderse gedroogde smaken belandde het geheel als in een Van Gogh op mijn ronde bord.

Smaakvol verorberde ik het kleurenpallet en dacht bij mezelf,

dit is weer goed voor een kilootje minder.

(In feite te gebruiken NA de feestdagen !!!)

Reacties:

Er zijn nog geen reacties

Een verhaal van LukeP

Reacties:

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties