Een verhaal van Fred de Koning

Vorige: IM Simon Vinkenoog Volgende: Ieder diertje zijn pleziertje?
(Te)recht of on(te)recht?
“Edelachtbare, u moet me geloven: u zou precies hetzelfde hebben gedaan als u in mijn schoenen stond. Die agent heeft gekregen wat hij verdiende.”
De rechter keek even naar zijn papieren, daarna weer naar de verdachte die voor hem stond, en dan keek hij naar de officier van justitie om te zien of die net zo verbaasd was als hijzelf.
“Meneer, u realiseert zich toch wel dat alles wat u hier zegt, ertoe kan leiden dat u een zwaardere straf krijgt? Weet u wel dat u uzelf aan het beschuldigen bent door deze uitspraak?”
“Edelachtbare, ik ben me daar heel goed van bewust, maar u weet nog niet alles.
Ik reed met mijn oude Eend op de snelweg van Tilburg naar Antwerpen. Achter me reed al een tijdje een politieauto en ik had het idee dat die op me aan het loeren was… Pardon: ik bedoel dat die agent dat deed; niet de auto. Hij had blijkbaar iets tegen mij persoonlijk of tegen opvallende auto’s of… enfin, you get the picture, nietwaar?
Na een tijdje werd ik door een BMW ingehaald. Maar niet zomaar, maar op een nogal snijdende manier: hij ging naar rechts pal voor me, en ging toen langzamer rijden zodat hij voor me blééf. Meteen kwam die politieauto links van me rijden en ik kreeg een teken dat ik aan de kant moest. Wat denkt u: ik kreeg een bekeuring voor bumperkleven. Ik zei dat ik niet achter die andere auto plakte, maar hij voor mij; dat had hij nota bene zelf gezien. Maar hij zei dat ik dan maar langzamer had moeten rijden om de afstand te vergroten. Ik zei nog iets over de manier van inhalen van die ander (iets dat in de mode schijnt te raken de laatste tijd), maar daar had hij niets mee te maken, zei hij.
Ik reed verder (met die agent nog steeds achter me). Na een tijdje haalde weer zo’n figuur me in, en weer op diezelfde manier. Deze keer liet ik dus het gas los en voorkwam een tweede bekeuring. Niet lang daarna werd ik door een vrachtwagen ingehaald met nog eens hetzelfde resultaat: ik moest wéér langzamer. Dan kwam er een overvol geladen bestelauto die me opnieuw dwong om nog langzamer te rijden, en tot slot hetzelfde met een gammel geval dat volgens mij helemaal niet meer de weg op zou mogen.
En wat denkt u? Ik kreeg weer teken dat ik aan de kant moest. Deze keer gaf hij me een bekeuring omdat ik 40 reed op de snelweg. Zegt u nu eens eerlijk en uit de grond van uw hart: vindt u het niet terecht dat ik die agent een blauw oog heb bezorgd?”
_
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Docters van Leeuwen - 10/08/09 22:58

    Fred

    een erg leuke met veel plezier gelezen

    groet

    Dick

  • Lindaas - 15/11/09 20:42

    lol leuk verhaal

    graag gelezen