Een verhaal van car

Vorige: onbegrip- (het verhaal loopt door) Volgende: (Te)recht of on(te)recht?
IM Simon Vinkenoog

IM Simon Vinkenoog

 

Ik was in Frankrijk toen het bericht mij bereikte: Simon Vinkenoog overleden.

Een week voor zijn 81e verjaardag werd de dichter, bij wie een paar weken eerder een onderbeen werd geamputeerd, door een hersenbloeding van het leven beroofd.

Ik zeg beroofd, omdat ik geen mens ken met meer levenslust en spirit dan deze man.

Sprak hij immers niet vlak na de amputatie; "Ach, het is maar een handicap. Ik ben zo'n nieuwe bejaarde. Niet klein te krijgen"

Ik zat in Frankrijk, en moest gelijk denken, wat een toeval, al was het geen Parijs, dat ik in Frankrijk zit, waar hij ooit naartoe vertrok omdat Amsterdam niet langer binden kon. Amsterdam kon mij ook al heel lang niet meer binden. Ik ben echter niet van plan, zoals hij, na jaren terug te komen.

 

Ik hield van de man, en ben blij hem een paar keer te hebben ontmoet. De eerste keer was tijdens de presentatie van de twee bundels van Poetry Alive, waarin ik opgenomen ben. Zijn bevlogenheid greep me gelijk en zijn hele voorkomen sprak overduidelijk zelfverzekerdheid. Hier ben ik, sprak hij al voor hij zijn mond open deed, en wie doet me wat!

Daarna veel gezocht naar teksten, programma’s bekeken en telkens weer die bevlogenheid.

Toen er ivm poëziedag 2005 als thema niewe dichter des Vaderland/levende dichters  werd aangewezen schreef ik dan ook:

 

Levende dichters

 

Kun je rust vinden in gedichten

zoals Kopland rust beschrijft

in “een man in de tuin”

moet je zeventig zijn

om zo te schrijven?

 

zoals in STROOMDAL
niets ontbreekt, niets is overbodig

 

zo is het

zo wil ik ook

 

 

Kun je zeelucht ruiken

in de koffers van Hagar Peeters

ik ruik het in haar woorden:

met zacht geraas zwelt zij aan

om zich aan het strand mee te delen

 

zo moet het

 

ik zou als Simon Vinkenoog

willen declameren

bevlogen

 

Ik zou mezelf verliezen

dus laat mij maar

anders zijn

zoals we allemaal anders

en toch

van elkaar genieten

 

car

23-01-05

 

Tijdens 25 jarig jubileum Dichterskring Waterland 8 april 2006 Deed Simon nog de oproep; Ja te zeggen, tegen leven en liefde…

 

Het was een mooi feestje, Simon een oude bekende van velen. Ik deed een gedicht meer dan eigenlijk mocht. De afspraak was, voorstellen en dan een afgesproken aantal gedichten. Maar iemand droeg een roze stropdas en ik dacht, nu moet ik Pink Ribbon doen. (zie www.pinkribbon.nl ) een gedicht over mijn jongste dochter, die gelukkig niets kwaadaardigs bij zich heeft. Ik deed het met de aankondiging, dan stel ik me straks in een gedicht wel voor.

Simon sprak me aan en noemde mijn voordracht ‘dapper’.

Hij wist niet half hoe dapper ik mij daar ter plekke voelde.

Ik was blij met zijn woorden, zijn handtekening in het bundeltje, zijn eerlijke kantekeningen.

 

Het was een dichter die ooit eenvoudig begon, met een gestencild blaadje, een mulo diploma, en goede wil. Die eenvoudigheid is hij voor mij nooit kwijtgeraakt.

Wie durft dan te beweren dat ieder van ons niet hetzelfde zou kunnen bereiken?

Hij is begraven op St Barbara, en dichterbij kon hij niet komen. Ik groeide op in de spaarndammerbuurt en ben vergroeid met de kleine intieme begraafplaats waar zowel mijn ouders, als mijn neefje, tante Jans en Anneke liggen, waar ik als kind stiekem speelde, en nu, als ik er kom steeds vaker huil.

 

Er zijn natuurlijk vele gedichten van Simon die je nu kunt plaatsen, maar tijdens zijn dood zat ik zoals gezegd in Frankrijk, en in de camper moest ik het stellen met zijn bundel Wondkoorts. Nee, helaas niet de eerste versie van de windroosserie, maar een 3e uitgave van de Bezige Bij uit 1978.

Ik heb hem dit weekend opnieuw gelezen en koos onderstaand gedicht om hem gedag te zeggen…

 

Winter

 

ik zie dit huis
maar waar zijn de deuren
en waar is het leven dat hier woont?
ik zie dit huis zonder deuren en ramen
dit hopeloos blinde huis

ik ben hier niet alleen geweest
er waren de scheurende muren
de stervende tuin in doodsnoodkleuren
de overwinning op de herfst
en ik was deze tuin:

generaties hadden hier bloemen geplukt
en kinderen op mijn gras gespeeld
nu hing de schommel leeg boven mijn graf
een galg tussen geschrokken bomen

ik had het zand in mij horen woelen
geen storm had mij ooit kunnen doden
nu zag ik de bomen de hemel bevoelen
als levenloze getuigen van
een andere episode

ik heb deze tuin niet meer kunnen verlaten
deze tuin van het gestorven huis
ik heb met mijn handen dit graf gedolven
en ben deze bloemloze dood gestorven

 

Simon Vinkenoog

 

 

Car

13-07-09

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • laseipsis - 14/07/09 00:33

    vreemd eigenlijk

    een man van respectabele leeftijd nog zo pienter en naar m.i. jong uitziend zo spontaan ineens weg

    erg spijtig overigens al kende ik hem niet zijn werken hoorde ik wel af en toe. nu zeker toen eigenlijk ook al wil ik wat werk van hem kopen om eens goed te lezen

    zelf denk ik dat die operatie uiteindelijk de boosdoener is geweest

    omdat vaak wordt gezegt dat op ,latere, leeftijd narcose slecht kan zijn tot zelfs dodelijk

    een goede eerbetoon aan hem

    Groetjes Ferry

  • car - 14/07/09 00:43

    thxx Ferry

    weet je wat het gekke is...

    toen men zijn onderbeen amputeerde zei ik; dat hadden ze bij.... ook moeten doen

    een dierbare die een 5voudige bypass kreeg, maar dat onderbeen (waar ze de aders uithaalden) wilde maar niet genezen

    hij is gestorven, maar ik dacht echt..simon gfaat dit overleven..

    ze zijn er op tijd bij, in tegenstelling tot die ander, bij wie de amputatie te laat kwam..

    nu blijkt dat niet zo te zijn..en dat steekt

    al weet ik dat hij een respectabele leeftijd had enz enz

    het was zo een geweldige man, als man, als dichter, als jurylid van festina lente (ik geef toe, jonge mooie vrouwen hadden een streepje voor hihi)

    het was een persoonlijkheid

    dat hij daar zijn laatste rustplaats vind, waar ik al vele voor hem ten ruste bracht, geeft mij rust

    vreemd he

    maar ik weet dat ie in goed gezelschap is

  • Fred de Koning - 13/08/09 11:19

    Car

    Zou dit niet onder de columns moeten staan ipv de verhalen?
  • car - 17/08/09 22:23

    hoi Fred

    vind jij het een column?

    zie je ergens een kritische overweging vind je ergens een scherpe toon..

    persoonlijk vind ik een IM geen column..

    en heel eerlijk

    het is recht uit het hart geschreven, wilde het gewoon delne

    had net zo goed onder gedichten kunnen staan

    hij was dichter

    er staan gedichten in..

    als het maar overkomt......