Schrijfzolder

Een verhaal van IngeRocky

Vorige: Zomaar een avond in de week Volgende: Mijn geluk

De houten regel van Vera

Boos staat ze tegenover hem, zijn handen geselend met haar niets ontziende houten regel.

Onze juf, Vera, zegt: "Je kan me negeren alsof je doof, blind en gevoelloos bent. Maar dit zal je voelen!"
En of hij het voelde. Zijn handen branden van pijn, kleuren rood om vervolgens blauw te worden. Toch kijkt hij strak in haar ogen, zonder zijn gezicht ook maar één spier te vertrekken. De kracht put hij uit haar koude aangezicht.

Het beste wat je kunt doen is haar negeren. Ook nu, dacht hij.
Wat hem opvalt, is dat je uit haar houding kan opmaken dat ze ooit enorm gekwetst moet zijn geweest.
De enkeling die durft te laten blijken, dat lucht voor hem meer betekent dan zij, bekoopt het. Zo heeft ze elk lesuur iemand om haar marteling te ondergaan. Haar pijn moet ze afreageren op tienerhanden of –billen. Bij pech... Reageert ze het af op je hoofd!

Toon, het huidige slachtoffer, koppelt zijn ogen met die van haar en wordt kwaad! Verbaasd kijkt ze toe...
"Altijd heb ik je al een stom wijf gevonden,” roept hij, "eigelijk mag ik van mijn vader niet in de ogen van blaffende honden kijken. Dan worden ze vals en bijten ze. Maar in jouw geval is er van vals worden geen sprake meer. Daar je het al sinds jaar en dag bent"!

Geheel van streek word ik wakker.
De regen striemt over het slaapkamerraam.
Ik wist niet dat er in mijn geheugen nog zoveel herinneringen verborgen zitten van toen.

Strompelend, halfdronken stap ik uit bed en neem het fotoalbum uit de lade van het hoekkastje.
Deze was al jaren niet meer doorgebladerd, dat verraadt het stof.
Ik ga terug op bed zitten en zoek naar de klasfoto van toen. Ja, juf Vera staat er ook op. Dat jaar had onze klas de eer om haar als klastitularis te hebben...

Het was alsof de tijd toen al wist dat het voor ons een heel speciaal jaar zou worden, zonder dat we er besef van hadden.
Ik kijk nog eens goed naar deze historische foto, zag wie ik liefhad... Toon, en hoe jong we waren.

De kuren van de puberteit die zo uiteenlopend waren, maar onmiskenbaar een aanloop bleken naar "het leven" op zich.

Het leven, met tal van figuranten in de kantlijn en velen van hen heb ik nooit gesnapt. Juf Vera was één van die velen , alleen stond die in het midden van mijn levenspad.
Veel later vernam ik dat ze een uitgetreden non was, verbitterd omdat ze zwanger gemaakt was door een priester en alleen achter bleef.

Ja, de snapshots, een leven kan je niet helemaal vastleggen...
Het leven vol artiesten, die elk hun eigen koord strak willen houden om beter te balanceren en alles te controleren. Die zulk een achterlijk gedrag aan de dag leggen. Opgefokte imago's met meerdere persoonlijkheden.

En Toon even als die tienermonstertjes in pubertijd waren daaraan overgelaten.
Uiteindelijk heb ik na één jaar tienerliefde niets meer van Toon vernomen... Jammer.
Juf Vera heeft uiteindelijk haar hoofd moeten buigen. Niet voor Toon noch voor mij... dit zouden we niet gewild hebben.

Gisteren las ik bij het doornemen van de krant de doodsberichten. Ogen staarden me aan, koud diep en zonder betekenis, bekende ogen... Juf Vera!
Geveld door een hersenbloeding hoorde ik vandaag.
Toon heeft zeker te lang in haar ogen gekeken, dacht ik glimlachend.

Ik leg het album opzij en ga naar de keuken. Zet een ketel water op het vlammende gasfornuis. Op grootmoeders wijze giet ik het water over de gemalen koffiebonen in de filter.
Heel het huis ruikt naar de koffie die ik drink.
Het moet wel iets van goede huize zijn dat haar de das om heeft gedaan, denk ik. Bij haar heb ik geleerd dat een grote waffel, hoe eerlijk ook, niet altijd welkom is.

Glimlachend denk ik, toch blijf ik die hebben. Ik zie in gedachten Toon die zeker en vast ook wel terug zal denken al was het maar de pijn die het hem bracht aan de handen. Zijn grote eerlijke mond, die jongen had zo’n mooie ogen...

Toen ik drie jaar geleden onze juf Vera tegen kwam op een trouwfeest, verbaasde het me niet dat ze dit monstertje van toen nog kende. Ik deed alsof ze wit was, mijn ooglenzen evenals mijn geheugen witte vlekken vertoonden en niets nog thuis konden brengen.

Mijn hart klopte en ik voelde me krimpen. Door heel haar wezen, heb ik afstand gehouden. Ze had nog steeds die ijzige koude blik.

Neen, ik ga geen laatste eer bewijzen. Het zou godvergeten hypocriet zijn. Naar een kist staren en naar ruggen van mensen vol verdriet.
Voel dat het goed is zo en ik sterker ben geworden. Voel geen pijn of verdriet. Zij heeft haar eeuwig plaatsje in mijn fotoalbum en dat is al meer dan genoeg.

Het doodsbericht in de krant is van de school uit respect en nagedachtenis.
Op de foto kijkt ze je aan... Met nog diezelfde godvergeten koude ogen.

En ik denk... aan Toon...

IngeRocky

Reacties:

IngeRocky - 08/09/07 14:44

#1 Roman Forbevill19/07/2007 21:53:33 reageer
Dit verhaaltje doet me herinneren aan een paar jaar terug, weet jij het nog?

(Deze reactie was verloren gegaan bij het overzetten van de site naar een andere server)

Een verhaal van IngeRocky

Reacties:

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties