Een verhaal van Fred de Koning

Vorige: Lust Volgende: Instant kerst
Foudt
Johan en Peter waren tweelingbroers. Aan het begin van dit verhaal waren ze 10 jaar oud. In bijna alles leken ze op elkaar. Maar ze hadden één belangrijk verschil: Johan kwam dagelijks uit school en vergat zo snel mogelijk wat hij daar gedaan had, terwijl Peter ook in het dagelijkse leven in de praktijk bracht wat hij op school leerde.
Niet zelden hoorde je Peter tegen Johan iets zeggen als “ik heb je al vaker gezegd: ‘jij wordt’ en ‘word jij’ is hetzelfde verschil als tussen ‘jij kijkt’ en ‘kijk jij’. Hoe moeilijk kan dat zijn???”
Johan zuchtte dan. Peter kon het nooit laten om hem te verbeteren. Wat gaf dat nou? Op school moest alles foutloos op papier worden gezet, maar wie deed dat nou in z’n vrije tijd???
Johan gaf Peter dan doorgaans een duw. “Ga weg,” zei hij. “Je verveelt me.”
“Toch heb ik gelijk,” zei Peter. “En bovendien… op school schrijf je wèl foutloos, dus je kunt het best.”
“Ja, omdat daar mijn punten vanaf hangen, natuurlijk!”
“O, dus jij doet dat alleen maar voor punten? Laat ik je dan zeggen dat je er in het echte leven ook iets aan hebt!”

Zal ik hier ook nog vermelden hoe vaak de twee broers hierover ruzie maakten? Nee, dat zal ik de geachte lezer besparen. Het is dan ook onnodig te vermelden dat de beide broers elkaar na hun schooltijd niet veel meer opzochten; ze gingen hun eigen weg, zo’n 80 km van elkaar.

De broers deden elk in hun eigen woonplaats vervolgens toch weer bijna hetzelfde: ze gingen op zoek naar een goede baan. Allebei stelden ze sollicitatiebrieven op, waarbij Johan heus wel snapte dat die foutloos moesten zijn. Hij zat er dan ook flink op te zwoegen. Peter daarentegen, had al jaren automatisch foutloos geschreven, en hij had dus zijn brief klaar toen Johan nog maar aan de eerste zin bezig was.
Zou het een wonder zijn dat Peter al gauw een goede baan had? Nee, natuurlijk niet; een sollicitatiebrief is de sleutel tot succes of falen. En we weten allemaal welke van de twee voor Peter weggelegd was.

En Johan dan? Ook hij zag het nut van een foutloze sollicitatiebrief wel in… Maar ja: hij was gewend om slordig te schrijven, dus dat deed hij nu ook. Wel tien keer had hij zijn brief overgelezen en fouten verbeterd, maar hij zag er toch nog een paar over het hoofd. Het gevolg liet zich raden…

Dus toen Johan zelf kinderen had, was hij wel zo verstandig om die toch aan het verstand te brengen dat foutloos schrijven niet alleen iets voor op school was.
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Fred de Koning - 19/12/08 00:00
    Of zou ik dit beter als column zetten?