Een verhaal van Fred de Koning

Vorige: Hoofdzonde Volgende: Lust
Gelijke monniken...
“Ben je nou helemaal een haartje betoeterd? Hoe haal je het in je hoofd om je broertje op te sluiten!!!” De stem van moeder klonk kwader dan ooit.
Wim keek haar aan met ogen waarin de verontwaardiging te lezen was. “Maar jij sloot mij gisteren ook op,” zei hij.
“Dat noem ik geen opsluiten. Ik stuurde je naar je kamer, en dat was terecht, want jij had Eddie geslagen.”
Wim wilde nog iets zeggen, maar zijn moeder gaf hem geen kans. “Vooruit, naar je kamer, en deze keer kom je er de hele avond niet meer af. Geen tv vanavond, dus.”
Met stampende voeten liep Wim de trap op en zijn kamer in. Hij viel neer op zijn bed en barstte in huilen uit. Wat had hij toch gedaan om zoiets te verdienen? De hele avond probeerde hij de puzzelstukjes in elkaar te passen, maar...

De volgende dag zat moeder aan de naaimachine en verving een ritssluiting. Nog even de laatste paar centimeters... Wim kwam binnen en drukte op een knop voordat moeder iets kon verhinderen. De naaimachine begon op volle snelheid te draaien en de naald brak toen die door het metalen deel van de rits probeerde te boren.  Moeder sprong overeind, bedacht zich en zette eerst de machine uit. Dan greep ze Wim in zijn nekvel. “Wat heeft dat te betekenen?!” riep ze. Wim lachte haar uit en zei: “Ik mag me toch wel amuseren?”
Moeder stond als aan de grond genageld. Wat had die jongen opeens? “Je amuseren? Wil je dat dan wel even laten? Je amuseert je maar elders!” Ze gaf hem een draai om zijn oren, duwde hem hardhandig de deur uit en begon vervolgens de schade te herstellen: eerst de naald vervangen, en dan de rits er weer uithalen, want ze moest helemaal opnieuw beginnen.
Het had heel lang geduurd voordat de ritssluiting eindelijk weer aan de broek zat, en moeder baadde in het zweet. Ze besloot dan ook om eerst maar even een douche te nemen. Ze stond er nog niet lang onder of Wim kwam geluidloos de badkamer binnen, en met een plotselinge beweging draaide hij de koude kraan van de douche helemaal open, zodat moeder met een gil onder de douche vandaan sprong. “Wel verhipte kwajongen, wat moet dit allemaal?” Wim antwoordde niet, maar in plaats daarvan keek hij haar met een sadistische blik aan. “Wacht maar tot je vader straks thuiskomt; hij zal je wel eens even onder handen nemen!”

“Wel, Wim, wat heb je hierop te zeggen?” vroeg vader nadat moeder haar versie van het verhaal had verteld.
“Tja... het is eigenlijk heel eenvoudig,” begon Wim. “Eddie maakt mij al jaren het leven zuur door expres alles kapot te maken waar ik mee bezig ben, echt om te pesten, en als ik het waag om maar een vinger naar hem uit te steken, weet moeder mij te straffen, terwijl Eddie nooit straf krijgt. En nu heb ik eens bij moeder gedaan wat Eddie altijd bij mij doet.”

.
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Roman Forbeville - 16/12/08 20:12

    Gelijke monniken

    Waar de titel bijhoort is me een raadsel. Jammer dat je zovaak de conversatie gebruikt bij deze tekst. Je zou nog het één en ander kunnen verduidelijken, zoals de leeftijden van de broers. Mag ik je tevens aanraden dit meer uit te werken, want hier valt meer uit te halen.
  • Fred de Koning - 17/12/08 11:48

    Roman F.

    Heb je nog nooit de uitdrukking gehoord "gelijke monniken, gelijke kappen"? In dit geval slaat dat op het feit dat de ene niet gestraft mag worden voor iets dat de andere ongestraft mag doen.
  • Roman Forbeville - 18/12/08 12:18

    Gelijke monniken

    Had de uitdrukking nog nooit gehoord, na je uitleg kan ik de titel volgen.