Een verhaal van Marko Keyzer

Vorige: Het sprookje van Kabouter Brompot Volgende: Laagbijdegronds
Radiografisch Onderzoek
 

Die morgen kwam de directeur de klas binnenstappen. Wij begrepen onmiddellijk dat er iets ernstigs gebeurd was, ofwel nog te gebeuren stond. De directeur kwam anders nooit in de klas, behalve om de maandrapporten af te lezen, en daarvoor was het nog een week te vroeg. De meester was blijkbaar ook niet vooraf ingelicht, wat ons een beetje verholen op stang joeg. Ietwat onhandig voerde hij een tactische terugtocht uit tot achter zijn lessenaar en zijn bril, en begon nauwgezet de klas te peilen. Mischien was die niet zo diep als anders, dat wisten wij niet. Maar hij zat duidelijk ergens mee. Van voor naar achter wiebelde hij, terwijl zijn ogen vlekken schoten op de achterste vaalgroene muur. Ping… Ping… Ping… Van hielen naar tenen, van tenen naar hielen, in een vaste kadans. (de Yellow Submarine peilt de Grote Trog). De eerste halve minuut gaf hem dit naast een zinvolle bezigheid eveneens een air. De keel van de directeur schraapte zich in gereedheid.

" RECHTSTAAN ! ", knalde het door de klas. Zijn kogelogen boorden zomaar door het corpus van je voorbuur achter wie je dekking zocht. Dat vóelde je. Tussen de banken was de spanning te snijden. Even voelde je een lichte kentering in het gestommel, door het terug gaan zitten mogen : héél even maar, want je wipte meteen weer enkele centimeter van je bank omhoog.: " DEZE NAMIDDAG ONDERGAAN JULLIE ALLEMAAL EEN RADIOGRAFISCH ONDERZOEK ! ", bulderde het door de klas. " VERWITTIG JULLIE OUDERS ! ", echode de verste muur. Die middag spurtten we nog sneller naar huis dan anders.

Na de middag stonden we op de speelplaats zenuwachtig te praten over wat zou volgen. De meest uiteenlopende meningen werden verkondigd en verdedigd. Sommigen gewaagden zelfs van inspuitingen. Nico's vader had gezegd dat die Radiograaf werkte met onzichtbare gevaarlijke stralen, dat je daar niet te lang mocht inblijven of je werd er ziek van, dat je'r zelfs kon dood van gaan. Luk wist te vertellen dat je helemaal uit de kleren moest, maar hij was er zeker van dat de schoenen niet hoefden. Dat wist hij van zijn moeder. En zo zou 't wel wezen, want iedereen had vers ondergoed aangekregen, die middag, na het eten.

Eindelijk (en toch nog nog onverwachts) belde het voor de klas, scheller en heftiger dan gewoonlijk. Nog nooit stonden wij zó snel zó netjes in twee rijen. De directeur verscheen opnieuw. Hij droeg een pakje gele kaarten bij zich, dat hij aan de meester overhandigde.

We moesten elk zo'n kaart afhalen en er in de klas onze naam op invullen, en in het vakje daarnaast onze geboortedatum. Daarna ging het op één rij naar de kleine poort. De meester hield ons van dichtbij in de gaten, met een soort huurdodersblik die we van hem zelden te zien kregen. Hij bezette zowat de helft van de doorgang van het poortje. Wij met z’n allen namen noodgedwongen vrede met de andere helft.

Langsheen het voetpad stond daar een bus gestationeerd. Dat er bijna geen raampjes in waren, voedde nog de kriebels in ons hoofd. Voor wie nog een beetje tegenwoordigheid van geest had stonden daar op de zijkant nog woorden als " Provinciaal", en " Medisch". Binnen in het tuig moesten we ons half uitkleden en dan aanschuiven, langs een gemaakt-vriendelijke madam in witte kiel, naar een vreemd-zoemende cabine. Telkens viel de deur achter één van ons dicht, en ging pas weer open als het zoemen ophield.

Plots was het mijn beurt. Ik voelde een hand rond mijn arm klemmen : " Op het trapje staan ! Armen gespreid ! Stilstaan ! Diep inademen en adem inhouden… nu  !"

Links hoorde ik de deur rollen…

Die witte kiel verzocht mij daar af te komen..

Ik kwam eraf, en wipte uit de cabine, verwonderd dat het reeds gedaan was. Terug in het kleedhokje vlogen mijn kleren aan mijn lijf. Toen ik buitenstapte bezette de huurdoder nog steeds hetzelfde strategisch punt. Toch was er veel meer ruimte tussen hem en de zijkant van het poortje. Ik voelde me opgelucht, als op de voorlaatste schooldag vóór de grote vakantie.

Die namiddag ging ik naar huis met het besef dat er iets groots gebeurd was in mijn jonge leven.

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Roman Forbeville - 16/11/08 11:47

    Marko

    En wat was de reden voor een radiografisch onderzoek? Je laat de lezer achter met vragen.

    Links en rechts staan wat schrijffouten in.

    Maar graag gelezen.