Schrijfzolder

Een verhaal van warket

Vorige: fietstocht Volgende: feest

ik, knetter

Het blijkt gezond te zijn om veel boeren en scheten te laten. Elke dag produceren we twee liter gas en dat moet eruit.
Ik schuw grote woorden omdat ze ingewikkeld zijn. Als ik ze toch gebruik loopt het verkeerd.
Welkom beste gluurder in men wereldbeeld. Het zonlicht schijnt over deze woorden. Vertrouw me, ik ben geen leugenaar. Allang heb ik me voorgenomen om met een schaduw te schrijven over de simplesse van een bestaan.
Soms dans ik bij kaarslicht in een nachtelijk uur en vraag ik me af of het wel zin heeft dat ik dat vertel.
Ingekaderd en geboetseerd presenteer ik men beeld van deze wereld zonder het schrijf- of dichterschap meester te zijn. Innige bekoorlijkheid hangt om me heen en niemand gooit me buiten. Laat dat voorlopig een goed teken zijn.

’s Avonds…deze dag is goed geweest. Ik kijk naar het houtsvuur, naar de grens van dansend blauwrode vlammen die puntig in het niets verdwijnen. Het vuur heeft de ganse dag gebrand. Het huis blijft warm. Buiten waait koude natte wind. De hond zucht en snurkt verder. Alle lichten branden binnenshuis.
Soms loop ik in het huis nadenkend heen en weer over de stenen vloer met voetstappen over onpare tegels. Met tussenpozen ga ik buiten in de regen staan.

Rust uit. Het vuur knettert weer. Dop de inkt van de pen en klap deze bladzijde dicht.
Nog even een klein moment.
Wat dan?
Iets onbeschrijfelijks beschrijven. Geef me nog wat tijd. Dan stop ik er mee.
Dwaas. Je ogen staren in tijdsverlies.
Verlies bestaat niet, liefste. We kunnen dit heden alleen maar verbruiken. Ooit kopen we een comfortabel bed waarin we als foetussen in elkaar gestrengeld kunnen slapen. Weet je, ik hou van jou.
Ik ook van jou. Toch zijt ge een dwaas.
Dan is dat zo. Ik kan het me niet laten.

Reacties:

Er zijn nog geen reacties

Een verhaal van warket

Reacties:

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties