Een verhaal van warket

Vorige: zoem Volgende: fietstocht
vuur

’s Avonds…deze dag is goed geweest. Ik kijk naar het houtsvuur, naar de grens van dansend blauwrode vlammen die puntig in het niets verdwijnen. Het vuur heeft de ganse dag gebrand. Het huis blijft warm. Buiten waait koude natte wind. De hond zucht en snurkt verder. Alle lichten branden binnenshuis.
Soms loop ik in het huis nadenkend heen en weer over de stenen vloer met voetstappen over onpare tegels. Met tussenpozen ga ik buiten in de regen staan.


Rust uit. Het vuur knettert weer. Dop de inkt van de pen en klap deze bladzijde dicht.
Nog even een klein moment.
Wat dan?
Iets onbeschrijfelijks beschrijven. Geef me nog wat tijd. Dan stop ik   er mee.
Dwaas. Je ogen staren in tijdsverlies.
Verlies bestaat niet, liefste. We kunnen dit heden alleen maar verbruiken. Ooit kopen we een comfortabel bed waarin we als foetussen in elkaar gestrengeld kunnen slapen. Weet je, ik hou van jou.
Ik ook van jou. Toch zijt ge een dwaas.
Dan is dat zo. Ik kan het me niet laten.

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties