Een verhaal van warket
Vorige: achterstraat
Volgende: bij
Geen wolk aan de lucht. Uiteraard schijnt dan de zon. Bovendien is het vandaag zondag en zit ik met een blijvende verkoudheid en een stijve schouder aan deze terrastafel in de lommerte te schrijven. Nog een kwartier en het zonlicht gaat over het schrijfboek glijden.
Dan krijgt mijn pen een schaduw en baadt elk geschreven woord in eindeloos verblindend licht.
In doofheid zit ik er op te wachten. Het licht heeft zich al over de helft van de tafel verspreid.
Af en toe kijk ik naar haar, hoe ze de herfstbladeren samen veegt.
Die witgekalkte muur verblindt mijn ogen. We gaan die herschilderen in herfstrood, zegt ze.
Het is een redelijk verlangen.
Op de rechter bladzijde trekt de schaduw weg. Het gaat van rechts naar links.
Ontspannen kijk ik toe zonder het schrijfboek te verplaatsen.
Zij is er nu ook bij komen zitten met een glas Sauvignon Blanc en een nieuw boek.
Dikzak. Ouwe trut. Het is tegen de hond dat ik nu spreek terwijl ik haar aai.
Nu de penpunt in het witlicht duikt en haar schaduw met letters beweegt, slaan de stoppen van legitieme menselijkheid door. De dromen van de nacht dringen de werkelijkheid binnen.
Opgeslokt door een wit blad papier versta ik de woorden niet meer als ze iets zegt.
Schrijven in bloot lijf met een stijve schouder. Het is hier zo stil dat de bloedsomloop hoorbaar wordt.
Door windstilte is het steenstof van gisteren op de laurier blijven liggen.
Er wordt geen regen voorspeld. Alleen de zonsondergang is vandaag voorspelbaar.
Het alledaagse stille donkervroeg, beweging van het schemer, het pallaveren van de dag, de dagelijkse terugkeer. Zie de wind die van richting verandert, het kruid doet buigen, de zon die de aarde verlicht en seizoenen landschappen kleuren. Binnenkort zien we najaarsstaken dampen in een koude nacht, omhuld met mist onder een koude maan. Wolken schuiven ervoor als teken van leven.
Dan ga ik in de kilte van de winter op de dool tussen zwarte takken op ijskoude krakende grond. Ben ik opnieuw dankbaar voor dit seizoen dat me blijft behagen.
Reacties:
- Er zijn nog geen reacties
Login
Paswoord vergeten?
8 gasten / 0 gebruikers
Jarigen
- Geen jarigen vandaag
Laatste posts
- De lach van.. wil melker
- Geurt naar.. wil melker
- De kop die.. wil melker
- en de rust Hans van der Vlugt
- In hypnotiseren wil melker
- Voor gods.. wil melker
- Tussen ijs en.. wil melker
Laatste reacties
- Hans.... wil melker
- Hoi Wil ik.. Hans van der Vlugt
- Hans.... wil melker
- Hallo wil,.. Hans van der Vlugt
- De pannekoek.. Philippe
- Operatie Henk Gruys
- Bedankt.. Philippe
- Ik hou het.. Katja Bruning
- Ik heb hier.. Fred de Koning
- Schrijfzolder Henk Gruys
- Ik plaats.. Philippe
- Ik zet de.. Fred de Koning
- Apostrof Henk Gruys
- Maar.. Fred de Koning
- Ik weet het.. Fred de Koning
- Ik kwam op.. Henk Gruys
- .. Philippe
- Wat is.. Philippe
- Er zit helaas.. Henk Gruys
- Dag Hans,.. Philippe