Schrijfzolder

Een verhaal van warket

Vorige: marcel Volgende: achterstraat

keellint

Ik voelde iets in mijn keel maar kon er moeilijk bij. Het voelde aan als een hespenvel. Toen ik er uiteindelijk in slaagde om het uit mijn keel te trekken bleek het een meterslang lint te zijn.
Nadien zag ik een kind dat zo jong was dat het amper kon lopen. Ik stond in een winkel toen het tastend aan de mensen binnen kwam. Iedereen ging afgrijnzend opzij.
Toen het kind me aanraakte boog ik me voorover en nam het in mijn armen. Dan zag ik pas dat het blind was.
Ik probeerde te achterhalen waar het vandaan kwam maar het brabbelde voortdurend een onverstaanbare taal.
De omstanders hadden ondertussen een agent erbij gehaald. Zodra hij het kind zag liep hij meteen weg.
Tot mijn verbijstering begon het kind een stinkende groene brij uit te braken. Ik nam mijn fiets en spurtte weg langs smalle straten tot aan een wegversperring vanwaar ik in het donker te voet verder ging naar het huis van mijn grootmoeder. In dat huis had ik in het verleden al een invasie van kakkerlakken overleefd. Elke maand probeerden ze massaal binnen te dringen. Je hoorde ze van ver afkomen. Ik had telkens net de tijd om alle kieren en gaten dicht te maken. Mijn grootmoeder hebben ze op een keer opgegeten.
Ik ging boven slapen. Daarna ging ik naar een voordracht van Kamiel.
Toen Kamiel het podium opstapte begon hij tot mijn verbazing te zingen. Zijn lichaam kronkelde en tolde tot hij op zijn rug viel. Eindelijk begon hij dan zijn gedichten voor te dragen. Het was muisstil in de zaal.
Later op de avond is hij schielijk overleden.
Ik had een beeld gemaakt dat ik hem net te laat als symbool voor onze vriendschap kon schenken.
Uiteindelijk hadden ze Kamiel zijn lichaam gemummificeerd en opgebaard in een witte heldere kamer.
Mijn oudste zoon was bij mij. Deze keer vroeg hij mij geen bladgoud meer te eten te geven, maar troostte hij me in mijn ondraaglijk verdriet. Kamiel zijn zus zei dat ik zijn overblijfsel mocht meenemen als iedereen vertrokken was. Zijn ouders keken me bekijvend aan.
‘s Anderendaags was de witte heldere kamer verlaten. Ik wikkelde hem in een linnen zak en bond hem op mijn fiets.
Ik zeulde hem overal mee en vertelde tegen iedereen die het horen wou: deze mummie was een jeugdvriend en hij noemde Kamiel. Samen met mijn zoon dwaalde ik door onherbergzame gebieden, sliepen we in spelonken en was mijn verdriet verdwenen. Ik probeerde Kamiel zo goed mogelijk te bewaren. En dan onverwacht in een getijdestorm waarvan ik met mijn zoon aan het genieten was, daagden Kamiel zijn ouders op. Ze vroegen of ze hem nog eens mochten bekijken. Toen ik de linnenzak open maakte waren er ledematen verdwenen. Ik voelde me diep beschaamd, maar ze vonden het niet erg.

Reacties:

kiste - 24/04/08 17:42

Absurd genoeg om te boeien.
car - 24/04/08 18:57

absurd ja, maar hier en daar kom ik toch wat dingetjes tegen waar het desondanks hapert

bekijven bv.. kijken ze bekijvend of beklijvend?

ik denk toch de laatste

de vele "vlaamse " uitdrukkingen zijn niet altijd makkelijk.. echt ladstig is hespenvel

hesp is ham als ik het goed heb)

moet ik hespenvel als varkenshuid lezen?

dit is heel serieus hoor, vind dat vaak erg lastig

zo ook uitdrukkingen als hij noemt (wij zeggen hij heet) enz

maar de meeste heb ik inmiddels geleerd,

waar ik verder moeite mee had was de zin: Uiteindelijk hadden ze Kamiel zijn lichaam gemummificeerd en opgebaard in een witte heldere kamer.

ik maak me sterk dat hier echt moet staan uiteindelijk hebben ze...ook al gebeurt het in verleden tijd

je verwijst naar een andere tijd en in die tijd doen ze..

dat spelen met tijd maakt een verhaal juist boeiend

nu denk ik..hoelang hebben ze erver gedaan dat het uiteindelijk gelukt is (zo staat het er nu)

nou ja, verder heb ik wel zo iets van..wie is die Kamiel toch?
warket - 24/04/08 20:37

Ze keken bekijvend. Hesp is inderdaad ham. Met hespenvel bedoel ik varkenshuid.
"uiteindelijk HEBBEN ze Kamiel...ja, dat ga ik verbeteren in de tekst.
En Kamiel, dat is een vriend vanuit de lagere school, het eerste studiejaar bij meester Frans. We leerden schrijven met een griffel op een lei. Hij was een secretaris- en ik een schrijnwerkerszoon. Kamiel is in het schrijversschap gegaan; ik in het bouwvakmanschap. Meer dan dertig jaar nadien hebben we mekaar toevallig ontmoet.

Kiste, eigenlijk is het niet absurd.

groet,
warket
warket - 24/04/08 20:37

Ze keken bekijvend. Hesp is inderdaad ham. Met hespenvel bedoel ik varkenshuid.
"uiteindelijk HEBBEN ze Kamiel...ja, dat ga ik verbeteren in de tekst.
En Kamiel, dat is een vriend vanuit de lagere school, het eerste studiejaar bij meester Frans. We leerden schrijven met een griffel op een lei. Hij was een secretaris- en ik een schrijnwerkerszoon. Kamiel is in het schrijversschap gegaan; ik in het bouwvakmanschap. Meer dan dertig jaar nadien hebben we mekaar toevallig ontmoet.

Kiste, eigenlijk is het niet absurd.

groet,
warket
car - 24/04/08 22:31

ok, ze waren het dus niet met zus eens en waren vijandig...

hmm dat kan

prettig trouwens die achtergrond info...
warket - 24/04/08 22:59

ongetiteld

Ze waren niet vijandig maar nog bedroefd en behoudsgezind. De dramatiek van die droom is dat hij waarheid wordt.
Jürgen Smit - 24/04/08 23:06

hoeveel werkelijkheid er ook achter mag schuilen, ik heb het met één grote glimlach gelezen, moest even aan Charms denken & dat kan nooit geen kwaad

groetjes Jur
Froukje Vos - 24/04/08 23:07

Warket

Wat een apart verhaal. Het lijkt wel een droom. In een droom zouden deze dingen ook zomaar kunnen gebeuren.

groet
Froukje
warket - 24/04/08 23:33

ongetiteld

Het was een droom. Voor de buitenwereld heeft het zich nooit voorgedaan.

warket

Een verhaal van warket

Reacties:

ongetiteld

Warket

ongetiteld

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties