Schrijfzolder

Een verhaal van warket

Vorige: de laatste zonsopgang Volgende: marcel

ronde tafel

Net niet tot op het vriespunt. Halverwege komt ze tevoorschijn als hij laat vertrek. Dat gaat niet blijven duren. De winter komt eraan. Voorlopig spaart hij nog zijn winterhandschoenen tegen de sleet. Toch zal hij binnenkort opnieuw een lange onderbroek aantrekken, zijn gezicht omwikkelen tegen de kou, zelfs zijn neus. Het landschap gaat onderweg bevriezen en krassen de raven door koud geschemerte. De winter komt er aan. Sneeuw zal opnieuw het verstand bevriezen in een eindeloos wit tapijt. Prachtig zal dat zijn om opnieuw de grond te voelen kraken onder onzekere voetstappen.

Weet je nog, die tentoonstelling met Irène en die oude slechtziende schilder in de voorzomer? Zijn die twee boeken al klaar? Het wordt tijd dat we elkaar nog eens zien, dat we met de vrouwen een lamsbout met look en witloof afknagen, ons genadeloos bezatten terwijl mijn zelfgemaakte paté ligt te stinken in de oven.
Nu nog niet want ik rijd door de stad, verdoofd door te weinig slaap. Het is alsof ik me in een film beweeg. Tegenstrooms, bergop, met blutsen en builen leunend tegen de ochtend. Ik beklaag me niets.
Ik was met Kamiel op stap geweest. We hadden zes uur op een stoel gezeten aan een tweepersoonstafel. Of ze rond of vierkant was weet ik niet meer. Namen ben ik ook vergeten.
Hij was net zoals ik met de fiets gekomen. Ik vergat hem te vragen of hij ooit met een wagen gereden heeft.
Hij glimlachte toen ik zei dat ik goedkope afdrukken van mijn schrijfsels ga laten rondslingeren in kroegen.
Samenraapsels, volgeschreven vodden uit een broekzak een plaats geven in het verhaal. Laten we niet filosoferen in gefluister, maar roepen en tieren als het moet.

Mijn hoofd straalt. Mijn ogen niet. Die blijven beschonken voor de rest van de dag tenzij iets uit de hemel valt en de waas uit mijn ogen blaast.
Terwijl ik niet in het zonlicht kijk denk ik terug aan het zielsgenootschap van voorbije nacht.
Twee dames van mijn leeftijd drinken trappist op muziek van J.J. Cale, of is het Blue Blot?
Iemand drinkt whisky aan de toog. En ik, ik ga voort.
De dag erna is het zonnig. De deur staat open. Iemand vraagt hoe je van een kubiekemeter een vierkantemeter maakt. Het heeft iets met hout te maken.

Reacties:

Er zijn nog geen reacties

Een verhaal van warket

Reacties:

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties