Het jaarlijkse ritueel van kerstmis in weer aangebroken, mensen in de stress van werk en feest, pakjes zorgen en de kerstboom met stal en Heilige familie onder het stof uithalen.
Al zegt die stal de laatste tijd niet zoveel meer en wordt dit kleiner en kleiner zo lijkt het wel door al de cadeaus die er naast staan.
Mijn gedacht is dat de kerststal bedreigd is en in een of ander lijst dient opgenomen te worden.

Hier is de voorbereiding van heel dit gebeuren vandaag van start gegaan en jullie kunnen het al wel raden wat ik daarmee bedoel.
Juist de kerstboom is gezet!
En mag gezegd worden, heel anders dan de jaren voordien.
We zijn de weg van het gemak ingeslagen.
Wat dit wezen mag, vraag je?
Zal een poging doen om het allemaal zo goed mogelijk uit te leggen.

Dit jaar zal niemand die een voet binnen zet bij ons, schrik moeten hebben om een allergie op te open van hars. Nog zich zorgen dient te maken over het prikken van dennennaalden, laat staan verstikken in de geur van de den.

We worden oud vrouw, wist mijn echtgenoot me te verzekeren, bij het bezichtigen van onze nieuw ingeslagen stijl. Ik keek naar hem en knikte, dat gevoel bekruipt me soms ook.

Toch onze boom mag gezien worden.
Al bij de opstelling ervan ontdekte ik één van de vele voordelen.
Je draait of keert zijn takken naar gelang het voor jezelf best uitkomt. In een mum van tijd stond onze kerstboom recht, klaar om gezien te worden.
Deze nota, zonder gezaag van man, die door de drukke periode geen tijd heeft om voor een boom te zorgen, laat staan het gezeur over het vuil in de koffer ruimte van onze auto.
Wat een luxe!

Dan de kerstbollen. Wat dachten jullie?
De mooie antieke, gekregen van grootmoeder toen ze bij mijn ouders introk, blijven in de kast!
Ook dat is dit jaar uitsluitend de eer voor het plastiek!
He, lach niet...
Onze boom is kitch en alles moet navenant zijn, zo vond ik. Kerstmis moet een feest van de eenvoud zijn, maar de meeste mensen schijnen dat te vergeten?
Jezus, is geboren in een stal met als verwarming een os en ezel, om zijn lichaam te beschermen was er het hooi.

Dit deed me denken aan al die mensen in Pakistan die rond trekken en zoeken achter een onderkomen om hun familie te beschermen tegen de winter met het weinige dat ze nog bezitten.
Vandaar mijn idee om alle hier een beetje eenvoudiger te doen.

Vorig jaar kwam man thuis met zijn kerstgeschenk gekregen van Belgacom. Voor al de werknemers was er een doos voorzien met daarin zes kerstbollen, natuurlijk in de kleur eigen aan dit bedrijf en van kunststof.
Nee, een gekregen paard kijk je niet in de muil, heeft mijn grootvader ooit gezegd.

Om nu het geheel bij elkaar te laten passen en zoals reeds gezegd voor het gemak, besloot ik een namaak kerstboom te kopen.
Daar en boven gaf het mijn gemoed rust, zo zou één boom minder gekapt moeten worden, nog niet rekening houdend met het aantal jaren dat we onze kunstboom gebruiken kunnen.
Een boom kappen om hoogstens één maand binnen te staan is in mijn ogen respectloos omgaan met een levend wezen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat een boom gevoelens heeft!
En nu hoor ik er roepen van; ja, maar onze brandstapel dan op het einde van de donkerste tijd om de terug keer van het licht te vieren... Hoe krijgen we die dan hoog genoeg?
Wel is niet mijn zorg en nog minder dat van onze kerstboom... Toch?

Oké, nu genoeg moet verder doen aan dit werkje hier!
De lichtjes moeten er nog in, ze zijn met een 100. Heb ze gekocht in afslag en kosten ongeveer drie euro.
Net als het Jezuskind, niet goed genoeg bevonden om erbij te mogen zijn!

Oeps, vanuit de kerst rommel haal ik voorzichtig een goed gesloten doosje tevoorschijn. Waarin met eerbied het klein wit engeltje reeds elf maanden ligt te rusten.
Ook dit is afkomstig van bij mijn grootmoeder, hoeveel jaren het spulletje al meedraait, weet ik niet. Maar al van kindsbeen af heeft het mijn geheime wensen mogen aanhoren en kon het nu weer niet laten zijn oortjes hiervoor lastig te vallen. Dit nog voor hij in de boom zijn plaatje kreeg, juist boven de kinderkribben moest die komen.

Dan komen we bij onze stal en zijn figuranten. Onder ons gezegd; dit is allemaal gestolen goed, uit de containers van de fabriek achter het bos bij mijn ouders.
Als kind was het voor ons een sport, avontuur en uitdaging om over de omheining te klauteren en dan rugzakken te vullen met deze beeldjes.
Dit avontuur was in het geheel niet ongevaarlijk, het kat en muisspel met de bewakingsdienst was ons niet vreemd.
Eenmaal de rugzakken gevuld, trok diegene die aan de buiten kant van de omheining stond de rugzak eronderdoor terwijl de andere erover klom, om dan zo snelmogelijk met de noorderzon te verdwijnen.
Met andere woorden, ook onze figuranten waren afgekeurd nog voor gebruik!
Pas op lach niet, deze beeldjes worden verkocht als zijnde Franse steen met de hand bewerkt. Jammer dat de mallen waarin ze gegoten werden in de container lagen.

Nu we bij de beeldjes zijn aangekomen, ben verdorie onze Jozef verloren. Die is het hele jaar niet bij zijn Maria geweest. Maar hoe komt ze dan aan dat kind?
Dat tevens nog eens te vroeg is geboren, ligt hier in de kribbe en lacht met de handjes uitgestoken.
Van de Heilige Geest zegt de pastoor, maar wie zal het zeggen of liever durft de waarheid onder ogen te zien?
Moet bekennen heb twee setjes van kerstbeeldjes, één uit gips en één uit lijmsteen.
Oeps, ziet dat ons Jezuskind een mengeling is!

Toch, al de gekheid op een stokje, onze Jozef is weg. Zal ik een oproep doen bij opsporing verzocht?

Ach, zegt mijn echtgenoot, als er volk komt neem ik een riek en trek een laken over mijn rug en ga naast Maria staan.
Wat? Vraag ik hem.
Hij kijkt me lachend aan en zegt, geloof me die kleine in de kribben is niet mijn werk!
Ik zucht en zeg; gelukkig maar!
Niet dat hij er zo slecht uit ziet, het beeld van een Heilige Geest zegt me gewoon meer omdat je dit zelf kan invullen.

Wat is kerstmis voor jou? Voeg mijn verstand aan mijn gevoel.
Wel is een feest van samen zijn en toch intens alleen zijn. Beelden van geesten overdonderen en hun gemis is die dagen aangesterkt door het beeld van de familie.
Dan zijn er dood eenvoudige wensen die achter wegen zijn gebleven en waar mijn inzien iedereen recht op heeft.
Mis echt wel de gewenste vrede die dit kind over de wereld zou brengen.

Zoals elk jaar gaan we naar een nacht vierring. Hypocriet als wij ook zijn zowat de enige vierring in het jaar. Uitgenomen de begrafenissen.

Maar weet je? Deze viering heeft neer weg van een modeshow. Ik durf ervoor te wedden dat Kato haar lange bontmantel aan heeft en Rik zijn pak van Van Gielles.

Kerstmis alles is schone schijn en fake, daar en boven ben ik overtuigd dat het kleine wit engeltje door de jaren heen doof is geworden.
En als overmaat van ramp, krijg ik als kerst cadeau negen kansen op de tien, een borstvergroting van mijn man... volgens de nieuwste T.V berichten.

Zie zo, de kerstboom en de stal staat te pronken. De feest (kitch) dagen mogen komen.

Wens jullie allen fijne dagen toe!

Ik wil nog blijven doen of ik er aan geloof.
Een beetje beter gekleed en gekamt dan anders, mijn best doen om vriendelijk te zijn het hele jaar door, dat is dan ook mijn kerstwonder.

IngeR.