Schrijfzolder

Een verhaal van IngeRocky

Volgende: De houten regel van Vera

Zomaar een avond in de week

Gebogen over het lijnenspel werk ik deze tekening met potlood af. Mijn figurant is zich hiervan niet bewust; hij heeft zich reeds snurkend naar dromenland begeven. Een paar uur geleden waande hij zichzelf nog koning, heerser over ons tuingebied. Nu is hij totaal van de wereld, zo uitgeteld is de macho! Het zicht van zijn totale overgave aan zijn dromen is zo teder, dat ik besloot om het op tekenpapier van betere kwaliteit vast te leggen voor later. Zijn voorpoten steken als houten lange fijne takken uit de mand. Zijn kop heeft de stinker op het kussen gelegd. Het lijf hangt als een bloemzak in zijn mand, en was het niet dat een spier zijn voorpoot pestte en de duts nu en dan snurkte, zou ik me echt zorgen maken!

De aanwezigheid van mijn trouwe vriend geeft een zekere rust en een gevoel van veiligheid. Ook nu, wanneer de meeste mensen hun stekje reeds hebben opgezocht. Zo kan ik dan uren met kleur en woord gestalte geven aan wat en hoe ik iets zie en aanvoel. Zelfs de Koko houd dan zijn snater! Onder het schetsen van mijn viervoeter dwaalt mijn innerlijke droom verder en verder de toekomst in, en stelt zich de vraag: hoe deze schat er over 11 jaar uit zal zien. Als die er überhaupt nog zal zijn, want dat weet ik uiteraard niet. Ik zie hem dan wellicht sukkelen met stramme spieren, of last hebben van zijn heupgewrichten (dit is bij dit ras een erg gevoelige plaats). Of de ganse dag door vertoeven in zijn mand, en nog meer last krijgen!

Gaan wandelen met elkaar, hij aangeriemd. Net als twee oudjes die elkaar uitlaten in hun oude dag. En wanneer we dan op onze weg door de bossen een lief, klein soortgenootje tegenkomen, zal meneer even het harnas uit de kast halen en aandoen, om als een pijl uit een boog er achteraan te rennen. Aangeriemd, met nog steeds dezelfde kracht als in zijn macho tijd.

Ik weet niet eens hoe hij zou reageren, gewoon zo met andere viervoeters. Hij staat bekend als lief en zacht, maar ziet er stoer uit, dus heeft hij alle schijn tegen! Wanneer er iets gebeurt staan ze eerst met de vinger naar hem te wijzen, terwijl hij gek is op kinderen. Hij kan niet praten, helaas.

Plots schiet ik uit mijn gedachtegang en kijk naar de bloemzak, die in zijn droom aan het vechten is tegen een boze draak. Zelf heeft hij even de kracht gehad om zijn rolluiken te openen en een kijkje te nemen met zijn grote bruine ogen. Gerustgesteld dat het een nachtmerrie was van voorbijgaande aard, dommelt hij weer in. Onze Rakker, met zijn sterke longen en hart, zo overmand door Klaas Vaak! Als we hem goed verzorgen, wordt hij zeker veertien jaar, achtennegentig jaar in een mensenleven.

In stilte zet ik mijn tekenwerk voort, en met strakke hand leg ik er de laatste zwarte schaduw op. Het is zalig om na een lange tijd terug deze hobby te kunnen opnemen. Schrijven is tof, maar dit... Dit is juist dàt tikkeltje meer! Als tekenaar leg je zonder het te weten heel je karakter als het ware in één potloodlijn vast. Glimlachend staar ik naar mijn werkje, en vergelijk het met dat van Moeder Natuur, liggend in de mand. Misschien sjokt hij me later wel na als een oud paard, wanneer ik op onze boswandeling een prins achterna ren!

Ik stap op ‘de rust zelve’ toe, en geef hem een super grote knuffel. Strelend over zijn kop wens ik hem een goede nachtrust toe. Hij knabbelt nog even de wafel op die ik hem gaf en laat zijn kop weer in het kussen vallen. Ik kan het niet nalaten hem even nog te laten genieten van mijn plaagstoten, en kriebel hem onder zijn voorpoot. Lange tijd beseft die dit niet, tot hij met gesloten ogen goedaardig gromt.

’Morgen mag je weer mee’, zeg ik, ‘zullen we weer een nieuwe dag met al zijn uitdagingen ondergaan. Maar nu kan je nog 4 uur energie opdoen. Slaapwel kleine/grote held van me. Hopelijk ben je morgen weer zo heerlijk eigenwijs, krekel en koning. Toch bovenal, geniet van het hier en het nu, want dat is goudsbelangrijk!’

’Maak je geen zorgen over later, zodra jij aangeeft geen plezier meer te hebben in het leven en overmand bent door pijn en aftakeling... Dan is het gewoon het einde van ons verhaal. Je zult niet onnodig moeten lijden, mijn vriend. Ik beloof je een pijnloze en respectvolle dood. Heel stil, zonder akelige dromen. Dat is het minste wat ik je beloven kan, mijn beste en trouwe vriend, mijn zotte viervoeter!’

Rocky gaapt uitvoerig, en kijkt me vertederend aan met zijn grote ogen. Hij heeft het begrepen, ik ben er zeker van!

IngeRocky

Reacties:

IngeRocky - 08/09/07 14:54

Roman Forbevill19/07/2007 21:54:22 reageer
Hoe zou het komen dat beide verhalen me bekend voorkomen?

( Deze reactie was verloren gegaan tijdens het overzetten van de site naar de andere server)

Een verhaal van IngeRocky

Reacties:

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties