Een proza van warket

Vorige: Mysterie! Volgende: ondankbare christenhonden, geitenneukers en dronken indianen zijn het
knipplakknipplakmem

Van dit potlood rest nog een duim lang, genoeg om dit te schrijven tot mijn vingers verkrampen in een laatste houvast. Het blijft nacht vandaag. Stil en vroeg  roffelt de tijd in een stenen pot. Ik ben het maar, …niemands man met een schaduw op pas omgeploegde grond. Een aalmoezenier heeft de wind verdreven. Ik heb me misbaar verklaard. Vandaag wil ik als een puber aan de wereld ruiken. Niemand gooit me buiten. Niemand wacht op mij. Ik neem een fles wijn en water mee. Zangzindig riek ik aan mijn duim. Ben ik een mens, vraag ik me af, krankzinnig versteend  in een vreemd licht. Ik denk aan haar. Ik wil eraf, had ze gezegd. Vernield door blijdschap ging ze weg tot ziens. Al deed ze tienduizend beloften, ging ze toch, misschien niet tot ziens. Ze ging weg in een labyrint van verloren trappen.

Een vrouw duwt een kinderkoets voor zich uit terwijl een ouderling de mest verdeelt en me aankijkt. Niet lang meer of het hooggras bloeit, dofglanst in laag licht. Die boom, waarom spreekt hij niet als ik hem omarm? Ik hoor nochtans zijn stilte. Mensen gaan mij voorbij alsof beweging en tijd veranderd zijn. Noch de vleugelslag van een kraai of het spurten van een vogeldier gaan dit vermijden. ‘Hoe-hoe  erkoe ‘ kirt een duif. Vannacht zal blauw het donker opnieuw in lichtvlagen verlichten en wezens op reis in een droom verbazen. Dan nog blijft de maan en alles bestaan. Zal ik ’s morgens ontwaken, gaan plassen, een tas koffie met een eerste sigaret en daarna een tocht langs een nieuwe dag beginnen. Hoe-hoe ‘ erkoe! Een tweeling zonder haar met een kop zonder bovenlijf en een apparaat in de schedel ontvlamden in blauwzacht vuur dat makkelijk met een vod te doven viel. We zouden haast het beestige vergeten. De beken stromen vol met verloren dwaasheid tot de rivier uit haar oevers kolkt en het laagland overspoelt. Ik kan beter zwijgen, maar zwijgen kan ik niet in deze lengende dagen.

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • laseipsis - 28/02/09 02:35

    ik ben normaal niet echt een verhalen lezer op het net, maar de titel trok me en het stuk vind ik wel iets hebben

    maar ook al is mijn n.l. zelf nog niet zo goed toch heb ik het idee dat sommige dingen raar overkomen of niet kloppen

    dit potlood is dat niet deze potlood het klinkt meer logisch
    zangzindig begrijp ik niet echt
    verder heeft dit stuk erg mooie zinnen
    poetisch zelfs, als je die zinnen eens probeert als gedicht wie weet
    bijv.

    niemands man met een een schaduw op pas omgeploegde aarde
    en
    vandaag wil ik als puber aan de wereld ruiken
    en zo zijn er meer zinnen

    is volgens mij een pracht gedicht van te maken

    Groetjes Ferry

  • warket - 28/02/09 11:32

    laseipsis,

    Ik kan niet dichten. Ik beschrijf met een potlood, knip en plak daarna.
    'dit potlood is dat niet deze potlood het klinkt meer logisch' ...'dit' is mijn taal en 'deze' die van jou. Ik schrijf zoals ik denk net zoals jij dat doet.
    Zangzindig is ook zoiets. Het woord bestaat niet eens. Het is mijn bedenking om een gevoel uit te drukken.
    Dank voor je feedback.