Een proza van warket

Vorige: zijbijmij, de eenzaat en het paard Volgende: lompenvrouw
mijmeranda
6h30: ik heb gedroomd over een veerboot met vrouwen.
Het lijkt of het nog nacht is buiten. Gisteren heeft het de ganse dag hard gevroren.
Ik was eerst met de hond naar het bos geweest en ben daarna langs de ijse gaan fietsen.
De temperatuur is nu gestegen en aan het riet te zien zijn er felle windvlagen. Dan mag ik de centrale verwarming niet aanzetten. Anders stinkt het binnen naar koolstofmonokside. Ik heb de houtkachel met grote moeite aangestoken.

7h: L en B slapen nog. Ik ga de keukengootsteen ontstoppen. Eerst naar het toilet. Ik neem de vrijdagskrant mee. Maar eerst buiten een sigaret met een tas koffie.
Daarna ga ik gewelven afschrapen.

7h30: nu B nog slaapt ga ik eerst achter de pc.
Het is licht beginnen te sneeuwen. Watersneeuw.

8h30: de gootsteen is ontstopt. Echte sneeuwvlokken. De sneeuw blijft liggen.
Het huis geraakt moeilijk verwarmd.
Afwasmachien bijgevuld en aangezet.

9h: ik ga champignons bakken in olijfolie met look en geklutste eiren van kippen met vrije uitloop.
De wind joelt de vallende sneeuw als een striemend gordijn over de binnenkoer. Nu nog de pistolés in de oven.
Kwart voor tien: met een bord omelet-champignons in mijn hand, etend, kijk ik door het venster naar de tuin die ingesneeuwd wordt.
Jezeke schudt zijn bedekke uit
hij laat de pluimkes vliegen
Ik ben opnieuw een kind. Ik ga wandelen met de hond. Eerst nog mijn tanden poetsen. Tandpasta vinden. De tube is leeggeperst. Geen tandpasta vergeten als we naar de GB gaan en ook geen glansmiddel voor de afwas.
We schrijven het nooit op. Zo komt het dat we dingen vergeten. In plaats van een boodschappenlijst bij te houden denken we dat we het niet zullen vergeten. En toch vergeten: tandpasta, glansmiddel, scheermesjes,
L is beneden gekomen en wil mee gaan wandelen.

Een uur later: de sneeuw begint te smelten in het bos. Hij druipt van de takken in mijn nek. We slaan een modderig bospad in. Daar ga ik niet door, zegt ze.
Wat verder zal het verbeteren, antwoord ik.
Maar het verbetert niet.
Prompt blijft ze staan: ik ga naar huis, zegt ze. Ik wil een verharde weg.
De verharde wegen zijn hier aangelegd voor mensen met poedels en pekinezen. We gaan naar huis.
Ze had gisterenochtend moeten meekomen toen dit bos bevroren was tot kristal. De zon scheen erdoor. Ik dacht door die schoonheid heen dat god moest bestaan.
Hij is in mij, in alles, hij openbaart zich, dacht ik, het omhulsel van mijn ziel doorbrekend.
Ik heb een winterjas nodig, zegt ze.
Koop er dan een.
Ga je mee?
Naar Leuven?
Neen, naar Saint-Josse.
Daar zijn geen cafés.
Er is een gezellig theehuis. Heb ik met jouw zus ontdekt.
We gaan morgen. De houtkachel brandt.

13h: ik heb vijf Duvels tegen het stof mee naar de kelder genomen. Ik ga gewelven afkappen. Mijn levenswerk waar ik meer dan tien jaar gelden aan begonnen ben en al twintig jaar van droom. Ik ben nog nooit nuchter uit die kelder gekomen.
Eens erin kan ik er niet meer uit, gekluisterd aan elke baksteen, elke voeg.
De lucht ruikt hier eeuwen oud. Centimeter per centimer hak en krab ik elke steen schoon, gemiddeld zes stenen per uur. Als alles af is nodig ik mijn beste nog levende vrienden uit. Dit wordt mijn plaats. Een plaats voor als ik alleen wil zijn om te schrijven.

En,

soberheid is voor diegenen die ten koste van willens en wetens sober willen zijn.
Op eindejaars zijn we bij vrienden geweest. We hebben gevierd en geschreeuwd .
Plots was het acht uur in tweeduizend-en-vijf. Soberheid in gedachten maar niet in daad.
Mijn paté met kerstmis was heerlijk en mijn zus had lekker gekookt. Heel toffe sfeer.
Mijn pa krijgt schrik om te sterven, om alles achter te laten. Ook ons ma. Het doet mij aan iets denken: toen ik jong was keek ik op naar ouder zijn. Nu ik zelf ouder geworden ben besef ik dat mijn lichaam ook verouderd. Daar had ik vroeger nooit bij stilgestaan. Ook ik ga dood, net zoals mijn ouders, zoals jij later, zoals onze kinderen, enzovoort.
De bliksem beweegt zich voort met een snelheid van driehonderdduizend kilometer per seconde. Ons leven gaat iets trager maar de gebouwen, wegen en nog wat, blijven bestaan als we er niet meer zijn.
Ik bedoel maar, verspil geen seconde van dit leven als het je dierbaar is want het is zo voorbij. Te snel om alles te begrijpen.

Dag Kamiel. Uw e-mailadres is letterlijk in het bierkaartje verwaterd door een regenbui net voor ik vanmorgen thuis kwam. Ik doe een gok om het correct te spellen al zal dit bericht u wellicht nooit bereiken. In dat geval zal het als een spreuk in een wijnfles op de internetzee blijven dobberen en zal ik de enige zijn die het kan weten. Toch probeer ik vanuit geraaskalk in gedachten enkele mooie zinnen te lispelen, geen wereldfilosofie of verzonnen waarheden maar iets over halfweg tussen Leuven en Duisburg. Halverwege omdat net op dat moment de volle maan in mijn gezichtsveld door de wolken breekt en de hemel in het oosten begint op te klaren tussen nacht en ochtend. Ik denk aan het toeval, niet om wat hier gebeurt maar om uitgerekend op dit moment door dit veld te fietsen. Ik denk aan hier en nu, een fragment uit de toekomst die al sluimerde toen we nog op de schoolbanken naar spannende avonturen van Jan Zonder Vrees luisterden. Was het niet die meester Volders die zo'n boeiende verteller was?
Sta me toe Kamiel dat ik over een verleden ga leuteren. Over onaangeroerd gebleven herinneringen bewaard in meer dan een half mensenleven vol frapatsen, contentement en wat verdriet, door onze toevallige ontmoeting opgegraven uit ongeploegde grond. Diemoedt Hendrickx ( vanop de Achtbunder ), Luc Simons ( vanop de Jagersstraat ), Jan Geysen ( de zoon van een magistraat), Julien Donders ( zijn ouders waren boeren ), Gilbert Aché, Gerrit Mellaerts ( vanuit de Zeenstraat ), André Ronsmans ( op de Hoogstraat ), Hugo Vandenberg ( de Taymansstraat ), Willy Biltrest, Jhonny Camerlinckx ( den dikke ), Eddie Keyaerts ( de Flurk ), Luc Pauwels, Roland Polaseck ( die dicht bij de snoepwinkel van Rosa Kiek woonde ), Kamiel ......( die in de buurt van de Zeenstraat woonde ), Vital ( die op Voskapel woonde ), Kamiel Vanhole ( altijd de eerste van de klas ), Patrikske ( de zoon van den drukker op den Achtbunder ) en nog anderen waarvan de naam me ontglipt maar ik weet dat ze waarschijnlijk nog bestaan op deze zaterdag vol wind en afwisselind licht. Het bestaan van die diepliggende herinneringen beslaan me met verstomming, enige zinsverbijstering ontwijkend.
Weet ge Kamiel, het heeft me ontzettend goed gedaan iemand zoals u eens te ontmoeten want soms voel ik me als een overschot van een op de klippen verpletterd schip. Het komt mischien door het verlangen naar schoonheid of naar een zweem van solidariteit dat ik niet zie in mijn straat.Middelmatigheid is hier troef. Alles is hier betrouwbaar en dienend, met af en toe verraad in de liefde. Een dorp bijna van het dorpsleven benomen. Kortgewiekte bomen en verkavelde weiden etaleren hier het degenererende effect van vooruitgang op het platteland. Toch hou ik van deze plek waar iedereen iedereen iedereen kent, waar geen burgeroorlogen woeden en geen vrouwen worden verkracht tenzij in eigen bed.Ik heb vanmorgen staan kijken naar kelken van gele tulpen. Het riet staat al op schouderhoogte en verraadt het minste zuchtje wind. Ook de bereklauw is opnieuw beginnen te groeien, deze keer tussen uitgebloeide spirea. De grond is zacht en de lucht vol van verblindend licht. Een stille zaterdagmorgen in mijn tuin. De buurvrouw stapt in wit short voorbij. Voor het eerst valt het mij op dat ze mooie benen heeft, ook al woont ze hier al een jaar of drie. Ze leeft gescheiden van haar man die een paar straten verder woont met zijn vriendin. Een buurvrouw met mooie benen om naar te gluren, dat is mooi meegenomen in dit seizoen.En op het eind van de straat woont woont met een limburgs accent sprekende airhostes met blauwe ogen die altijd opgewekt is als ik ze tegenkom. Ze is een kop koffie komen drinken wanneer ze in de steek gelaten werd door haar man. Hoe kon iemand z’on mooie goedschikkelijke vrouw ooit in de steek laten, vroeg ik me af. Ik zou in een beerput duiken om in de gratie te komen van die vrouw. Uiteindelijk is alles goedgekomen al ligt dat niet aan mij.Mijn ziele zingt in deze oase in een overbevolkte wereld. Ondertussen is de morgen opgeslokt door het middaguur. Evie is opgestaan en geeft zichzelf een spuit. De koffiekoeken staan klaar buiten op tafel. Ik heb ze in de papieren broodzak gelaten, beschermd tegen de zon. Even later komt Bert erbij. Ik sta voor een ogenblik, privicy gunnend, deze schrijverstafel vaderlijk af voor een middagontbijt. Dankbaarheid hiervoor moet ik mezelf inbeelden, maar zo gaat dat nu eenmaal met jong volk, gestreseerd door examenperikelen.Ondertussen tijp ik de met de hand in schoon schrift geschreven tekst over op mijn computer, een gedoe met nefaste gevolgen. Door het gemis aan pen en buitenlucht verdwijnt de inspiratie onder eentonig gezoem van het apparaat, een geluid dat mijn emoties nivelleerd. Het lijkt wel op een door wind en regen platgewalst wiegend korenveld. Die letters zijn zo egaal, de emotie van handschrift ontwijkend. Neen, voor mij geen virtueel schrift. Taal moet je bijtelen in één trek waarin de gedachte uitgekotst wordt met de hand als instrument.Het verhaal van deze dag wordt verder geschreven met de hand tussen berkebomen in stilte van contement.Jouw ogen zijn mijn ogen niet, mijn gedachten evenmin. Ik ben maar een toeschouwer, een getuige, in het beste geval van wat zou kunnen zijn, verleden beschrijvend op een zee van tijd.

Maar beste Kamiel, ge bestaat al bijna een jaar niet meer. Ik kon het mij niet laten dit te schrijven beste vriend...als mijmering
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties