Een proza van warket

Vorige: Bosbessen Volgende: kamiel
1 juni 2008

In een vlaag van waanzin spreek ik tegen een boom; een zilverberk om precies te zijn.
Niet zomaar. Ik vertel hem een recept.
Glucosestroop, suiker, gemodificeerd zetmeel, gelatine, bijenwas, carmanbawas als glansmiddel en tenslotte nog wat sulfiet om te bewaren.
Voila.
Terwijl de omgeving uitbundig varkensvlees braadt in open lucht eet ik een vuistgrote zak Engglish Wineguns leeg, af en toe sprekend tegen een zilverberk. Je zou het haast niet geloven maar heidens zalig is dat.
Oei, er vliegt een vliegtuig voorbij. Ik doe mijn gehoorapparaten uit en hou voor een ogenblik op met schrijven. U kan me trouwens nu niet horen.
De voorspelde bewolking komt eraan. Mijn schrift verliest haar schaduw. Alleen de merels fluiten nog. En ja, de barbeques in de omgeving jonggleren verder in een uitbundig samenzijn.
Die boom, waarom spreekt hij niet als ik hem omarm?
Ik hoor nochtans zijn stilte.

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Froukje Vos - 02/06/08 23:23

    Warket

    ik omarm ook wel eens bomen, soms spreken ze in stilte

    groetjes
    Froukje
  • warket - 03/06/08 00:00
    Ik vind het wel tof dat u mijn bizarre hersenspinsels soms leest, en vooral dat u  ook een zwijgzame boom omarmt.

    groet,
    warket