Een proza van warket

Vorige: Vaarwel meneer Claus Volgende: winterterras
testpagina

Een totem, twee planten en een hond. Hier zit ik in het zonlicht liggend tegen een boom te beschrijven. Grashalmen met toppen vol zaad, insekten in het ijle en twee planten vier weken oud op deze plaats met een naam, totemplaats voor dankbaarheid om het toeval te leven en te leren in volle vlucht.
Ik was gisteren uitgenodigd op een vernissage bij kunstminnende apero-drinkende grijzende dames en wodkazuipende egotrippers in artiestenzwart kostuum die een gezellig onderonsje appreciëren totdat je zonder kwaad vertelt hoe dood hedendaagse kunst wel is als een niets zeggend laagje verf uitgestreken over duur linnen, onnozele stokjes en sprietjes geëtaleerd als relikwieën, dat kunst teert en smeekt om herkenning en wordt beoefend door een zootje mensen die je altijd op dezelfde feestjes tegenkomt, lullend over onverkochte marchandise. Dan slaan alle stoppen door en krijg je amper nog spijs met pek en veren voor een cultuuranalfabeet.
Geschokt ga ik dan ‘s anderendaags mijn ongelijk verdrinken bij Arlette, het enige dorpscafé om de hoek waar nog gevloekt en getierd wordt door het proletariaat. Dan kijk ik naar oude vliegenvangers die iets vertellen over voorbije zomers en naar een schilderij dat getuigt hoe dit dorp ooit geweest is.
Geelwarme wolken drijven over dit gehucht. Er kruipt een minuscuul groen insect over dit papier tot het blijft plakken in een onopgedroogd woord. Mijn handen beginnen stilaan te beven.

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Froukje Vos - 01/04/08 11:05

    Warket

    Leuk dit verhaal. Ik herken het zondermeer, pas nog zoiets meegemaakt!

    groet
    Froukje
  • warket - 02/04/08 02:47
    Van die bijvoeglijke naamwoorden ben ik mij niet van bewust. Ik weet niet eens wat een bijvoeglijk naamwoord is. Ik zou me daarvoor moeten  schamen. Voor Nederlands had ik een herexamen vijfendertig jaar geleden.
  • warket - 02/04/08 21:15
    Ik dank julie allen om...

    groet,
    warket