Een gedicht van wil melker
Vorige: Zij ontglipt me steeds
Volgende: In het magisch realisme
Een gedicht van wil melker
Zij ontglipt me steeds
ik wil
je schaduw vangen
maar zij ontglipt me steeds
restjes licht blijven
aan mijn vingers hangen
worden in het donker sleets
volg je waar je
gaat maar kom voor
het raken vaak te laat
heb je in vol licht benaderd
zag alleen je schoenen staan
je schaduw had je uitgedaan
wil melker
30/07/2010
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.
Reacties:
Login
Paswoord vergeten?
Login
Nu online:
12 gasten / 0 gebruikers
12 gasten / 0 gebruikers
Jarigen
Jarigen
- Geen jarigen vandaag
Laatste posts
Laatste posts
- De lach van.. wil melker
- Geurt naar.. wil melker
- De kop die.. wil melker
- en de rust Hans van der Vlugt
- In hypnotiseren wil melker
- Voor gods.. wil melker
- Tussen ijs en.. wil melker
Laatste reacties
Laatste reacties
- Hans.... wil melker
- Hoi Wil ik.. Hans van der Vlugt
- Hans.... wil melker
- Hallo wil,.. Hans van der Vlugt
- De pannekoek.. Philippe
- Operatie Henk Gruys
- Bedankt.. Philippe
- Ik hou het.. Katja Bruning
- Ik heb hier.. Fred de Koning
- Schrijfzolder Henk Gruys
- Ik plaats.. Philippe
- Ik zet de.. Fred de Koning
- Apostrof Henk Gruys
- Maar.. Fred de Koning
- Ik weet het.. Fred de Koning
- Ik kwam op.. Henk Gruys
- .. Philippe
- Wat is.. Philippe
- Er zit helaas.. Henk Gruys
- Dag Hans,.. Philippe