Een gedicht van wil melker

Vorige: Lijm der Ogenblikken Volgende: In het aanschijn van poëzie
Met pijn en bloed

 

 

gemompel in mijn kop

herrie in gedachten

ik schreeuw al donder op

denken moet maar wachten

 

emoties vlammen rood

woede zit achter mijn ogen

wil veel liever dood dan

steeds die ruzies te gedogen

 

nooit is het stil

soms rustig aan als ik

weer met mijn hoofd

tegen de muur ga slaan

 

met pijn en bloed

voel ik weer leven

dan zijn ze stil en bang

helaas maar voor heel even

 

 

wil melker

13/07/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties