Een gedicht van wil melker

Vorige: De distels achteraan Volgende: Vlechten paden van gedachten
Mijn ogen zien open

 

 

ik kocht vrij

handen leeg

ogen mogen

alles is weer teruggebogen

 

op eigen benen staan

mijn huis ingericht

sociaal verplicht

verzekerd als een burgertrut

 

apart  mijn kamer design

auto  mijn keuken simatic

waterbed klotst vrienden

zit op rozen  onschuld te blozen

 

ik haat dat slome

droom liever het ongewone

mezelf verliezen   overgaaf kiezen

bergen beklimmen  kijken en springen

 

ja  vooral dat  waarom

heb ik altijd willen doen

alleen op de top  springen

alsof je opnieuw kan beginnen

 

 

wil melker

25/06/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties