Een gedicht van wil melker

Vorige: Deinen in broos water Volgende: Meandert door het land
Mijn ravijnen zijn te geef

 

 

heb mijn tuinen ingericht

steen heeft mij zijn kleur gegeven

ik streel de wind met mijn muziek

in rotsen gaat mijn stemming leven

 

heb mijn handen leeg

een helling vol beloften

mijn ravijnen zijn te geef

daar stort ik mijn gedrochten

 

mijn hamers zingen vormen

de zaag jankt het profiel

uit de ogen spreken normen

hun geest is nog dociel

 

ik polijst ze met mijn ogen

kus de toekomst op hun wang

hun liefdes hebben ze gelogen

intimiteiten waren dwang

 

hun beeld staat hun trots te tanen

de levens zijn verspeeld

mijn verdriet verliest de tranen

die ik met niemand heb gedeeld

 

 

wil melker

24/05/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties