Schrijfzolder

Een gedicht van wil melker

Vorige: In minieme bedekking Volgende: Geloof lieft het weten niet

Het verdwijnen van mijn dromen

mijn vergezichten komen dichterbij

brokken die ik levend had begraven

ze kleuren nieuw in oude pijn

die lasten wil ik nu gaan dragen

emoties wisselden te snel voor mij

ik kon ze niet vertragen

mijn visie was te smal niet vrij

ik kon aan niemand antwoord vragen

schimmen die mijn warmte stalen ogen die mij haatten

een witte vlakte liet mij staan door iedereen verlaten

open bloot alleen de zon om in te huilen

geen warme hand geen knusse hoek om in te schuilen

ik breek gezichten met de hand

emoties laat ik komen ik reken af

met mijn verstand die moeite zal me niet belonen

het doet zo zeer het verdwijnen van mijn dromen

wil melker

12/04/2010