Een gedicht van wil melker
Vorige: Klaproos
Volgende: Tot jij versteende
Een gedicht van wil melker
Samen geraapt
stil draait de wereld
glijdt langs me heen
enkels verzwikken
knieën knikken
want mijn wortels
willen niet mee
je zei nee
waar ik ja
had verwacht
ging mee
vertelde hoe
dubbel dat voelde
samen geraapt wat
we hadden verloren
woorden gezegd
die wij niet wilden horen
ik stapte uit
trapte kiezels
die zich knersend
verweerden
schopte steentjes
om eendjes
hun rondjes
te keren
ik ga
om het weer
te proberen
wil melker
03/03/2010
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.
Reacties:
- Er zijn nog geen reacties
Login
Paswoord vergeten?
Login
Nu online:
7 gasten / 0 gebruikers
7 gasten / 0 gebruikers
Jarigen
Jarigen
- aliepals(58)
Laatste posts
Laatste posts
- De kop die.. wil melker
- en de rust Hans van der Vlugt
- In hypnotiseren wil melker
- Voor gods.. wil melker
- Tussen ijs en.. wil melker
- vurig Hans van der Vlugt
- Vingers.. wil melker
Laatste reacties
Laatste reacties
- Hans.... wil melker
- Hoi Wil ik.. Hans van der Vlugt
- Hans.... wil melker
- Hallo wil,.. Hans van der Vlugt
- De pannekoek.. Philippe
- Operatie Henk Gruys
- Bedankt.. Philippe
- Ik hou het.. Katja Bruning
- Ik heb hier.. Fred de Koning
- Schrijfzolder Henk Gruys
- Ik plaats.. Philippe
- Ik zet de.. Fred de Koning
- Apostrof Henk Gruys
- Maar.. Fred de Koning
- Ik weet het.. Fred de Koning
- Ik kwam op.. Henk Gruys
- .. Philippe
- Wat is.. Philippe
- Er zit helaas.. Henk Gruys
- Dag Hans,.. Philippe