Een gedicht van wil melker

Vorige: Klaproos Volgende: Tot jij versteende
Samen geraapt

 

 

stil draait de wereld

glijdt langs me heen

enkels verzwikken

knieën knikken

want mijn wortels

willen niet mee

 

je zei nee

waar ik ja

had verwacht

ging mee

vertelde hoe

dubbel dat voelde

samen geraapt wat

we hadden verloren

woorden gezegd

die wij niet wilden horen

 

ik stapte uit

trapte kiezels

die zich knersend

verweerden

schopte steentjes

om eendjes

hun rondjes

te keren

 

ik ga

om het weer

te proberen

 

 

wil melker

03/03/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties