Een gedicht van wil melker

Vorige: ogentroost Volgende: Klaproos
Het schooltje van zijn jeugd

 

 

de wereld

om hem heen verdween

als hij zijn vriend maar had

zijn draden

met het leven van voorheen

 

de geur

van thuis zit in zijn kleren

hij hoort nu nog

hoe kinderstemmen leren

in het schooltje van zijn jeugd

 

de zwarte dag

toen angst het dorp verschrikte

en iedereen

zich schikte met het wapen

van vergelding in de rug

 

hoe moeder vluchtte

hem verzuchtte sneller

mee te gaan

honger dorst de lange

nachten zonder maan

 

zijn vriend

is ook van ver gekomen

overleefde zonder dromen

hij was er op gebouwd

zijn lichaam was van hout

 

 

wil melker

01/03/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties