Een gedicht van wil melker

Vorige: Hebt de lente meegenomen Volgende: Horea
Passant aan een touw

 

 

ben beneden begonnen

heb haar beklommen

triomferend de top gehaald

maar arm en berooid

weer snel afgedaald

 

het waren illusies

in rots en ravijnen

kleine plateaus

waar het zicht in de

mist leek te verdwijnen

 

ik dacht

haar te hebben

maar op de top bleef

zij koel ongenaakbaar

ik luisde haar pels

 

zij heeft het hart

niet geopend

ik was slechts passant

aan een touw geen

blijver voor liefde en trouw

 

 

wil melker

24/02/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties