Een gedicht van wil melker

Vorige: Als een kind zo zuiver Volgende: Rodeo
Het bidden voor de dood

 

 

hoogte geeft geluid

zijn stilte terug

mensen buigen in gebed

 

generaties litanieën

hebben heiligen met

rozenkransen neergezet

 

beelden gapen op pilaren

ogen navelstaren en hun

handen reiken naar de heer

 

de zon mat kleuren

door het glas in lood verlicht

het bidden voor de dood

 

stofjes dansen heel

devoot in slierten rook van

meer dan duizend kaarsen

 

het orgel speelt een lied

van ongeschreven regels

die partituur vergeet ik niet

 

 

wil melker

15/02/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Claude Aendenboom - 16/02/10 13:03

    Zeer sfeervol en origineel verwoord !

    claude