Een gedicht van wil melker

Vorige: gaat een schrijver naar de psychiater Volgende: dus
Zondvloedt in spraakwaterval

 

waarom dat
neusje zo gekruld
ogen vol met ongeduld

handen vingeren
het meer willen weten
oren die de woorden zijn vergeten

van mijn stem
die rustig uitlegt hoe
het zit en wat er is gezegd

je wispeltuurt
in tegendraadse argumenten
breekt onweer los uit elementen

zondvloedt in
spraakwaterval
dempt de put met kalf en al

ik zag het overtrekken van
een koudefront kuste snel de
laatste neerslag van je warme mond


wil melker

12/02/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties