je sneeuwde
in het afscheid nemen
vlokte kristal
in dwarrelwoord

stapelde in
wit bedekken
wat onze oren iets
te vaak hadden gehoord

in vlagen vervaagden
je stappen naar de trein
de sporen dubbelden
omdat ik bij jou wilde zijn

de laatste kus
smolt op je lippen
jij vertrok en ik bleef buiten
zwaaide naar besneeuwde ruiten

wil melker
06/02/2010
www.wilmelkerrafels.deds.nl