Een gedicht van wil melker

Vorige: 'buitenste duisternis' Volgende: Lachte licht bewolkt
Op de maat van radeloos

 

 

 

kijken naar je spiegelbeeld

jezelf willen pakken

het stoten tegen glas

dichtbij en onbereikbaar

 

je zien bewegen

zonder touwen

in vreemde handen

op de maat van radeloos

 

het schreeuwen

wordt gefluister en

de huiver is je angst

dat jij het niet meer bent

 

jezelf niet meer kent

en naar die ander kijkt

die op je lijkt maar zonder hart

dat klopt nog in je eigen lijf

 

kom breek het glas

ontsluit de wereld om je heen

durf de mensen te trotseren

stap door die spiegel heen

 

 

wil melker

08/01/2010

Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • Er zijn nog geen reacties