Een gedicht van laseipsis
Vorige: Ze leeft in stilte
Volgende: levensvechters(thema)
Een gedicht van laseipsis
beklemmend
sterren zullen ten einder zijn
wanneer ik jou niet meer zie
de nieuwe maan verkondigt
mijn laatste snik in neveldal
je hoeft je niet te schuwen
klemmen vol zelfverwijt
immers ruzie is tweezijdig
houd je hoofd nu recht
ik zal mijn weg vervolgen
in het holst van een tomeloze nacht
mijn troost, een eenzame lantaarnpaal
die mijn pad opnieuw verlichten zal
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.
Reacties:
Login
Paswoord vergeten?
Login
Nu online:
8 gasten / 0 gebruikers
8 gasten / 0 gebruikers
Jarigen
Jarigen
- Geen jarigen vandaag
Laatste posts
Laatste posts
- De lach van.. wil melker
- Geurt naar.. wil melker
- De kop die.. wil melker
- en de rust Hans van der Vlugt
- In hypnotiseren wil melker
- Voor gods.. wil melker
- Tussen ijs en.. wil melker
Laatste reacties
Laatste reacties
- Hans.... wil melker
- Hoi Wil ik.. Hans van der Vlugt
- Hans.... wil melker
- Hallo wil,.. Hans van der Vlugt
- De pannekoek.. Philippe
- Operatie Henk Gruys
- Bedankt.. Philippe
- Ik hou het.. Katja Bruning
- Ik heb hier.. Fred de Koning
- Schrijfzolder Henk Gruys
- Ik plaats.. Philippe
- Ik zet de.. Fred de Koning
- Apostrof Henk Gruys
- Maar.. Fred de Koning
- Ik weet het.. Fred de Koning
- Ik kwam op.. Henk Gruys
- .. Philippe
- Wat is.. Philippe
- Er zit helaas.. Henk Gruys
- Dag Hans,.. Philippe