Een column van Mireille Windekind

Vorige: Bij inbraak... los het zelf op! Volgende: pyramide
armoede oudjes
Vanmorgen las ik met het openen van mijn computer, op MSN, één op de tien ouderen is ondervoed. De schrik sloeg me even om het hart. Verbaasd ben ik niet over deze cijfers.
Aangezien ik op het ministerie gewerkt heb, op de afdeling POD maatschappelijke integratie en sociale uitsluiting, ken ik in deze materie zo een beetje de structuur.
Ik herinner mij gesprekken tijdens de vergaderingen.
Men sprak in tweeduizend en zes over een 10 % armen in ons land.
Op twee jaar tijd is dat cijfer 12-15 % geworden.
In een discussie maakte ik de opmerkingen, dat in de realiteit dit cijfer hoger ligt.
Ook stelde ik de vraag, hoe bereken je dit statistiek. Daar op kreeg ik geen antwoord.
Ik begon eigen observaties te doen, gesprekken met zoals anderen het noemen” het gewone volk”.
Zag en hoorde ik pas wat vaak schrijnende werkelijkheid was.
Ouderen die men dood vindt, die hun medicatie niet kunnen halen en betalen, kleding die stuk is,
geen verwarming, voeding die ver onder de norm van gezonde voeding ligt. Tenslotte een totaal
sociaal isolement. Nu hebben we het nog maar enkel over ouderen, en deze ouderen hebben meestal een leven achter de boeg in armoede, overleven. Was Ghandi niet die zei” armoede is de grootste misdaad in deze wereld”. De ja maars, kan ik niet tellen. De contrasten zijn enorm en dat kan je al zien als je buiten gaat. De zwaarste armoede hier in België is van gezichten af te lezen.
Het begint al in de wieg, dat weet men, dat is onderzocht, mooi in kaart gebracht.
Men heeft hier theorie rond gebouwd, oplossingen gezocht, soms gevonden.
Maar de simpelste oplossing, of eigenlijk het simpelste onderzoeken, is niet van tel, wordt gewoon van de kaart geveegd.
De vergelijking ik, jij, wij, wat is het verschil?
Economie wat is dat? Wie zijn economie? Waarvoor economie?
Diversiteit hoe wordt dit ingevuld? Naar eigen believen!
Woorden zijn spijtig genoeg heel vaak in dit thema woorden die zich niet omzetten in daden,
en deze woorden zijn vaak mathematisch gestoeld op niet eens het echte volk.
De schuldige vinger wijst vaak naar elkaar, mijn vinger wees naar mezelf, en overdacht.
Mijn vinger heb ik niet meer nodig, ik heb mijn gedachten veranderd, ik heb ontdekt dat elke verandering bij onszelf begint. Dat zullen jullie ook al gehoord hebben zulke zinnen, maar horen is niet het zelfde als echt verandering in ons gedachtegoed aanbrengen.
Log in om uw stem te geven aan deze inzending.

Reacties:

  • warket - 06/04/09 21:25

    bij inbraak...

    Moet je maar eens "leven aan de onderkant" van Dalrymple lezen.

    groet,
    warket