• Columns
• Gedichten
• Proza
• Verhalen

• Aanmelden
• Inzenden
• Gouden pen
• Zoeken

• Forum
• Jarigen
• Gebruikers
• Fotoalbum

Intussen valt alles hier in zijn plooi te Zwalm. Spullen die we hebben, niet om over te zien! Dat valt vooral op als je kleiner gaat wonen... pffffffffff. We mogen niet klagen, alles gaat de goede kant uit. Zelfs naar het containerpark, met hopen.

Over de dag van onze verhuis wil ik nog even nakaarten. Mijn schoonzoon in spé heeft een bestelwagen van het werk. We zijn verhuisd op 1 november, niemand hoeft dan te werken mits het een feestdag is. Zelf hadden we een grotere bestelwagen gehuurd maar daar X. thuis ook een bestelwagen had staan, dachten we die even te gebruiken. De week daarvoor had X. aan zijn baas gevraagd of het goed was als we die ook zouden gebruiken tijdens de verhuis. Het antwoordt: 'De camionette is uw verantwoordelijkheid.' Noem je dat een nee? Wij niet. Bij vertrek was die nog halfvol getankt. Dachten wij die nadien helemaal vol te tanken, kwestie van compensatie. In die bestelwagen zit ook een satelietvolger. Met andere woorden, X. zijn baas kan op de pc zien waar de bestelwagen zich bevind.

Zijn we bezig met alles te lossen in Zwalm van onze gehuurde bestelwagen, en was ik net door mijn rug geschoten, gaat de deurbel. Ik strompel daar naartoe, staat een vrouw voor mijn neus met een vies gezicht te snakken dat dit niet de afspraak was. Intussen was het weer aan het watergieten. Half bij de mijnen, dacht ik zoiets van: het zal me worst wezen, jij aangebakken lookworst. Ik gooi de deur dicht en begeef me naar de living om het te zeggen tegen mijn eega. Wat zie ik intussen door het venster? Diverse meubels staan in de gietende regen op straat, achter X. zijn camionette. Bij nader zicht zien we alles uit de achterkant op straat vliegen, als ik zeg vliegen, dan bedoel ik ook vliegen. Een zetel van Jori, een kader kapot, nog een zetel met bijhorende poef en diverse breekbare dingen... pardoes de straat op... en bepaalde zaken kapot. Die baas van X. is bezig met alles op straat te gooien wat in die camionette zit. Zelfs de portefeuille van X. Tegen dat de nodige mannen zijn gemobiliseerd om snel alles naar binnen te halen is meneer de onbeschifterik al verdwenen met de bestelwagen en zijn aangebakken lookworst van vrouw rijdt er achterna met haar kar. Iedereen moest toch even bekomen van wat er is gebeurt. Nadien zijn we achter een verse lading geweest in ons oud huis. Bij aankomst bleek dat meneer de onbeschifterik in die garage is geweest om een stuk materiaal weg te nemen dat welliswaar van hem is. Zijn afval heeft hij laten staan. Dat hadden wij daar gezet om de camionette leeg te maken, met de bedoeling het er 's avonds terug in te zetten. Bij mij brak mijn klomp. Ik dat meneerke eens opgebeld, hij neemt af, pruttelt wat en gooit de telefoon dicht. Ik dan maar gebeld naar het noodnummer 101. Melding gemaakt van datgene dat allemaal vooraf ging. Na een kwartier belt de lokale politie me op met de melding dat ze niet tussenkomen bij burgerlijke zaken. De agent in kwestie gaf toe dat het om inbraak ging maar neen, ze komen daar niet voor buiten. Als ik een aangifte wou doen moest ik maar naar het bureau gaan. Ja, ik moest zelf de foto's nemen van zijn scheikundig afval dat in die garage bleef staan. Nee, ze doen meer dan schuinparkeerders opschrijven en als ik niet oppas krijg ik een pv van smaad aan mijn broek. Eerlijk gezegd, toen kookte mijn water helemaal over. Die 'agent' heeft toen een lading scheldwoorden over zich heen gekregen dat het niet proper meer was. Het scheikundig afval verbleekte tot pompwater in vergelijking met wat ik naar zijn hoofd slingerde. De 'agent' haakte in. Zo'n tiental minuten later belt meneer de agent weer op. In verband met die pv voor smaad, wat was mijn geboortedatum? Meneerke gelooft niet dat die valt op mijn verjaardag. Wat voor agent is dat eigenlijk? Hij heeft mijn naam, adres en telefoon maar neen, hij wist niet wie ik was zonder mijn geboortedatum. Dat hij gelukkig mag wezen.

Tweemaal heb ik in mijn leven de politie gebeld. De eerste keer toen mijn moeder werd afgeranseld, in mijn kindertijd. Toen wisten ze te melden dat ik eens moest terugbellen als het was opgelost. En nu dit. Neen, in noodgevallen bel ik niet meer naar de politie maar treed ik zelf op. Dat zweer ik je!