Schrijfzolder

Een column van LukeP

Vorige: FOERT zei de GSM deel 2 Volgende: Religie Murdochia

De (bom)brief

De (bom)brief:

Zweetdruppeltjes parelen van mijn voorhoofd tot op de punt van mijn neus en werden ze in een zenuwachtige beweging met de achterkant van de hand weggeveegd.

Daar was dat ellendige ding weer. De jaarlijks weerkerende miserie. Dit is nu één van die dingen die ik het meest van al haat. Rood aangelopen van ingehouden ergernis scheur ik, uiterst behoedzaam met een fijn mesje, de omslag open. Uit de bruine envelop haal ik zeer voorzichtig een dubbelgevouwen blad. De dikke rode lijnen, als bekabeling in een computernetwerk, vallen onmiddellijk op. Ertussen, zwarte lettertjes, dat is alles. Met m’n goedkoop leesbrilletje, dat ik onlangs in de “Spar” kocht, op het topje van mijn reukorgaan, kan ik nog juist waarnemen dat mijn naam, en die van mijn eega erop vermeld staan.

Ik stel vast dat letters en woorden in deze brief helemaal géén zin hebben en in de minderheid zijn. Alles wordt aangeduid met cijfers en barcodes, je weet wel zo van die zwarte verticale dikke en dunnere streepjes die uniek zouden zijn volgens de computerwizards. Binnenkort lopen we allemaal met zulk een barcode op ons voorhoofd, denk ik nog bij mezelf. Een kwestie van te weten wat we allemaal uitspoken zou de overheid zeggen.

Ik vind het bedreigend, en daar bedoel ik mee, de manier waarop de schrijvers hun brief aanheffen. “Aanslagjaar” staat er in grote dikke letters, alsof we de laatste tijd nog niet genoeg aanslagen hebben gehad. De wereld gonst er elke dag van. Van noord tot zuid en van west tot oost.

Het is in feite allemaal de “niet zo ver van mijn bed”-show. Hoe lang is het geleden dat het Londense openbaar vervoer werd opgeschrikt door de aanslagen? En gisteren nog las ik dat men daar weer twee bomauto’s had kunnen onschadelijk maken; gevuld met benzine en spijkers. In wat een wereld leven wij toch. Ik ben helemaal géén specialist maar zulke tuigen zijn enkel en alleen maar gefabriceerd om slachtoffers te maken, dat is toch zo klaar als een klontje.

Kan jij je voorstellen wat het resultaat zou zijn als zo een “benzine-spijker-autobom” tot ontploffing komt? En dan nog de plaats waar die Mercedes geparkeerd stond. “Picadilly Circus” de uitgangsbuurt van Londen.

Bedreigend komt mij dat zeker over, en ik bedoel hiermee niet alleen de bommen maar ook de manier waarop deze brief bij mij toekomt. Grimmig omdat je alles voor die datum moet hebben ingevuld.

Maar zoals elke Belg, met voldoende gezond boerenverstand, leg ik me neer bij deze macabere brief. De opstellers moeten toch wel overtuigd zijn dat we het domste volkje zijn dat er bestaat.

In een bijlage, waarmee ze een boekje bedoelen dat alles tot in de puntjes uitlegt, lees ik op de eerste bladzijde : “om U te helpen bij het invullen van deel 1….” . “Mensenlievedeugd”, wat een taalgebruik, onwezenlijk, onmenselijk, superambtenarentaal. Gauw doorlezen want je haren in de nek komen recht te staan.

Dan moet je weten dat de rest van de brief alleen maar bestaat uit zwarte cijferreeksen en rode vakjes. Ik zou zeggen een pluim voor de ordentelijke cyberartiest die dit creëerde.

Op zich is het wel een kunstwerk van een persoonlijkheid die graag alles in vakjes plaatst.

Getrouw aan de grondwet en de wetten van het Belgische volk bestudeer ik toch maar het toelichtingboekje. Ik kom te weten dat ik “deel 1” moet invullen en dat ik daarvoor een tweede “brief” vind die ik als klad kan gebruiken. Ik wil niet verder afgeven op onze maatschappij maar hier lees ik toch weer dat er een onderscheid is tussen gehuwden en samenwonenden. Voor mijn part is er géén verschil, het zit hem in het hoofd. Dat boterbriefje dat je krijgt als je huwt, zal de zaak niet maken, maar onze overheden maken er wel een verschil van…. raar maar waar.

Na vier uren studie, en een hoofd dat draait als een tol, heb ik het helemaal begrepen. Het komt erop neer dat je zo weinig mogelijk neerschrijft over je inkomsten en zoveel mogelijk over te uitgaven. De “kosten” heet dat zo mooi. Nu ja, moest ik geen Belg zijn, zou ik géén oplossing vinden om dat dan ook zo ver mogelijk te door te drijven. Aftrekkosten, wordt dit ook wel genoemd, hoewel ik dat nogal een eigenaardig woord vind en ben ik er helemaal niet vies van.

Na nog één uurtje schrijven en tellen ben ik rond met mijn brief. Ik ben ervan overtuigd dat hij als een bom zal inslaan bij de belastingsdienst. Voldaan door de bijgevoegde aftrekkosten zet ik me neer in de fauteuil, naast mijn vrouwtje en zeg: “schatje volgend jaar verdienen we weer wat aan de staat” of is het nu juist andersom?

(get.)elpe

verbeterde versie

Reacties:

Er zijn nog geen reacties

Een column van LukeP

Reacties:

Login

Jarigen

Laatste posts

Laatste reacties